Влегувањето на Турција отворено во војната која се води во Сирија и Ирак бележи нова жешка фаза во овој конфликт. Очекувано се отвори нов фронт. Серијата од т.н. “Арапската пролет”, а всушност организирани однадвор преврати и обиди за преврати во голем број држави во северна Африка и Блискиот Исток , засекогаш  ја променија мапата на овој дел на светот.

Конфликтот кој се разгори таму има потенцијал да ја промени и картата на европскиот континент во долг рок.Во основите на конфликтот неспорно се испреплетени геополитички и чисто економски интереси и религиозност во  конфликтот. Од една страна, исклучително агресивната политика на САД во обидите  да  ја турне Русија од регионот, е причината за војната, предводена против Башар Ал Асад во Сирија, како и за обидите на сојузникот на САД, Саудиска Арабија да заземе што е можно повеќе голема територија во Јемен од блиските до Иран шиитски бунтовници. Од друга страна, во свое интервју, Башар Ал Асад изјави дека Израел е саботиран и крив  за секој негов обид да се зајакне и да ја победи  Исламската држава од територијата на Сирија. Израел, исто така се противи  и трга од себе каков  и да е договор со Иран, сојузникот на Башар Ал Асад.

Истовремено, Израел продолжува да војува во Либан против шиитската група Хезболах, блиска до Иран и во Западниот Брег и појасот Газа, против веќе блиската до Исламската држава исламистичка вооружена група Хамас. Од своја страна Иран, преку корпус на стражарите на исламската револуција и Хезболах војува во остатоците од државата  во Ирак против Исламската држава и во Јемен против Саудиска Арабија, како се обидува да ги опфати последните  во “шиитски Хоп” или “шиитски клешти”.

Од трета страна, гасните интереси на Катар, во неговите обиди да ги принуди Башар Ал Асад да склучи договор со кој во  Европа треба да биде изграден катарски, а не ирански гасовод, и се причината катарците и Саудијците да финансираат, вооружуваат и  да ја обезбедуваат  за себе Исламска држава против Башар Ал Асад и против шиитското мнозинство на територијата што некогаш се нарекуваше држава Ирак.

Освен, Исламска држава продолжува  инвазијата  и директно, преку физичко заземањето на нови територии во поранешната Либија и долж границата со Египет и индиректно, како признава што се различни сунитски салафитски групи во светот за свои поделби и прогласуваат “халифати” на нивна територија, како последните примери се Русија и Балканот.  Се појавија    фрагментарни информации за спречен  од косовските безбедносни служби обид за труење на најголемиот браната во Косово од страна на лојални на Исламската држава локални исламисти. Во целата оваа ситуација, особено важни се интересите и однесувањето на Република Турција, и поради стратешкото и место, и поради улогата во регионот во кој се избрани претседателот Ердоган и премиерот Давутоглу. До пред неколку дена турските власти каде маскирани, каде не толку ја поддржуваа и  ја одржуваа Исламска држава. Има сателитски снимки кои покажуваат како воз ешалони натоварен со тенкови, топови и друга тешка воена техника, преминуваат од Турција во насока окупираните од ИСИС сириски територии. Има доволно сведоштво за тоа дека ранети борци на идентификацијата се лекуваат во турски воени болници .Познато е дека Турција е “вратата” и “порта” за сите странски борци, кои сакаат да се приклучат на ИСИС , било во Ирак, било со Сирија. Познато е исто така дека огромната дел од шверц на нафта и антиквитети лого милиони долари на ИД  и практично да издржат организацијата се продаваат и купуваат на турска територија. Не е тешко да се погоди зошто Турција го поддржува, вооружува и финансира ID.

Прво, идентификацијата војува против стратешкиот непријател на Ердоган, Башар Ал Асад. Како што е познато Башар Ал Асад потекнува од алевитско или алеуитско малцинство, кое управува сунитско мнозинство во Сирија. Ова е една од причините Асад да е сојузник со шиитски Иран. Мнозинството од муслиманите во Турција, исто така е сунитско. Турција се гледа себеси како лидер и водач на оваа муслиманска заедница. Турскиот интерес од Исламската држава е предизвикан уште и од фактот дека последните војуваат особено активно и жестоко со курдските сили во сите нивни формации. И со единиците “пешмерга”, и со курдските сили за самоодбрана и со деловите на ПКК. Курдското прашање е причината за блескавите и активна интервенција на Турција во вооружениот конфликт. Пред еден месец во јавниот простор се појавија извештаи дека Башар Ал Асад и курдските сили склучуваат договор за заеднички активности против Исламската држава во замена, на кои Асад ветува суштински права на курдска автономија.Реакцијата на Ердоган не задоцни. Тој веднаш објави дека Турција нема да дозволи формирање на какво и да било курдско територијална формација. Не е местото тука за детално објаснување и испитување на т.н. Курдски прашање, но сепак е потребно некое појаснување. Курдите се веројатно најголемата нација во светот без сопствена држава. Затоа, сопствена курдска држава била постојано ветувана  на Курдите од страна на Англичани и Французи, особено во 1920 година, кога Севрскиот мировен договор предвидува создавање на независен Курдистан. За жал, во 1925 година, кога е потпишан Лозанският мировен договор ова ветување не е исполнето. Се тврди дека Курдите се околу 40 милиони. луѓ се бројат околу 20% од населението или речиси 20 милиони. И од децении водат крвава граѓанска војна со илјадници загинати, за своите граѓански и политички права. На територијата на Ирак, по распадот на таа држава, локалните Курди успеаја да приредиат  забележителна автономија, која е се повеќе независен од владата во Багдад. Договорот меѓу Асад и сириските Курди, како и курдската автономија на територијата на поранешниот Ирак се  кошмар  за Ердоган и Давутоглу. Бидејќи повторно ги  стави на политичката карати на светот прашањето за независна и самостојна курдска држава или Курдистан. А со тоа неизбежно се поставува прашањето за овие 20 милиони Курди, кои живеат во Турција и за нивно целосно објаснива желба да живеат во државата Курдистан. Тоа е и причината за воената интервенција на Турција во овој конфликт.

Формално повод беше нападот во градот Суруч. Овој напад беше очекуван. И јас би рекол испровоциран од турските сили за безбедност. За да дадат на политичката власт формалниот повод за физичка интервенција во војната. Таков или сличен напад се очекуваше откако Ердоган најави дека нема да дозволи курдска независност. Забележително во случајот е дека нападот беше против курдските млади загинатите кои се исто така курдски, а не млади Турци. Всушност турските вооружени сили напаѓаат претежно позиции на ПКК и други курдски формации. Оправдувањето со Исламска држава е всушност маската на турските сили да бомбардираат и да уништуваат курдската резистивни и воена моќ, со што всушност Турција повторно и помага на Исламската држава. Со отворената си интервенција во војната Турција покажа и нешто друго. Имено, тоа што излегува од рамките на “најважниот сојузник”, “најдобар здрав столб” на НАТО и затоа, и демонстрира самостојност и решеност да ги наметнува своите решенија во регионот. Да го совладате водечката улога на лидер на муслиманите во регионот, кој може да сеи го брани интересот на нив со оружје. Тоа е најважно политичка порака, која ја упатува Ердоган и до ЕУ, и до САД. Тоа што државата му може да води војна во своето дискреционо право и да формулира дека е без своите стратешки интереси, кои може да се бранат со оружје врз основа на свое суверено решение. Исклучително важен момент во политичката слика на регионот.

Ердоган вели јасно дека Турција излегува на сцената.Особено важен е и интересот на САД во регионот и нивните блиски односи со курдските формации. Позицијата на САД за ова прашање е исклучително сложена, бидејќи освен одлични односи со курдските формации одржува и блиска реалција  со Исламска држава. Се тврди дека е преземена обврска за изградба на независен Курдистан. Расплетот допрва  претстои. А зошто овие прашања се важни за нас? Бидејќи зголемената воена и политичка моќ на Турција е директна закана за националната безбедност и територијалниот интегритет на Бугарија. И затоа, ако на крајот биде создадена курдска држава, тогаш Турција сигурно ќе бараат територијални компензации. И така тука доажаат на ред И регионот и Балканот и стсарите сметки.