Бад Годесберг беше дипломатски кварт на Бон, но денес по улиците шетаат забулени жени, а арапските продавници се на секој чекор. Многу од локалните луѓе веќе не се чувствуваат удобно. Еве што кажуваат тие за “Дојче веле”:
Сабине Галушка ги познава сите во Бад Годесберг. 57-годишната Германка држи мала цвеќара на главната улица. Со клиенти разговараше по најразлични теми: за времето, за здравјето, за семејството и за бурките.
“Дефинитивно не ми се допаѓа дека сите тука се шетаат забулени. Јас сум од луѓето кои сакаат да знаат кој се крие зад шамијата”, вели Сабине.
Секако, не сите жени тука одат забулени. Но Бад Годесберг дефинитивно е кварт на контрастите. Гледаме девојки и млади жени, кои во топлиот летен ден се шетаат по кратки здолништа или шорцеви. Но, сретнувамее и многу забулени жени, од кои некои го покриваат целото тело – гледаат само нивните очи.
“Не можам да кажам ништо лошо за нив, но …”
“Знаете, не можам да кажам ништо лошо за арапските жени. Повеќето од нив се многу љубезни и секогаш ме поздравуваат учтиво. Но, е жално што ги кријат лицата”, вели една минувачка. нејзиниот израз издава дека многу внимава да не испушти некој политички некоректен збор.
“Забулувањето е дел од нивната култура. Свесен сум дека не се покрила, за да не лути, но сепак сметам дека кога човек отиде да живее во некоја друга земја, треба да се прилагодува кон тамошните патишта. А ако тоа не му допаѓа, нека едноставно отиде на друго место “, додава жената.
И не моли да не го спомнуваме нејзиното име. Многу од луѓето кои се соочивме во Бад Годесберг, не сакаат да зборуваат со нас ниту за бурка, ниту за бегалци – од страв дека ќе бидат втиснати во “десниот агол”, ако ги споделат сосема отворено своите погледи.
Многу гласини се носат во овој кварт на Бон. Многу нешта се делат само под сенка. Зборува на пример за многу лица кои купувале станови се арапски бизнисмени. Други пак велат дека “Арапите” плаќале по 20 евра за квадратен метар. Еден средовечен човек е видливо навреден: “Ова овде е двоен морал. Сите сакаат арапските пари, но не ги сакаат Арапите.” Правиме обид да разговараме со арапски претприемачи, но без успех. Најчестиот одговор гласи: “Не сакаме расправии.” Невозможно е да разговараме и со некоја забулена жена или пак со нејзиниот придружник. Штом видат микрофонот, брзо го менуваат правецот.
“Насекаде арапски установи”
Во цвеќара на Сабине Галушка среќаваме една клиентка, која не се мачи да зборува сосема отворено. 50-годишната Симоне Лаван ни кажува дека е против забраната за носење бурка.
Според неа оваа мерка е чисто и едноставно бесмислена, вистинските проблеми се на друго место: “Секој ден станувам сведок на предрасудите на арапските мажи спрема жените. Влезете во кое и да е кафуле во соседството и ќе се убедите дека сум права. Секој пат кога некоја жена помине покрај локалот, Арапите се лутат”, вели Симоне и додава дека не чувствува страв, но дефинитивно неможно дека е принудена да трпи ваков третман во сопствената земја.
Инхибира и го менува обликот на соседството. “Арапските установи никнуваат како печурки по дожд. Насекаде се носи овој сладок мирис. Тука не остана речиси ништо германско или пак италијанско. Се е веќе арапско”, вели жената.
“Насекаде”, “сè” – слични генерализации се сигурно претерани но очигледно не се толку далеку од вистината: одвикнувањето се е во локалниот партнер и во големиот германски синџир за намирници и гледаме дека сите табели се на германски, англиски и арапски .