Времето продолжува да биде едно од главните прашања во физиката. Низ годините голем број филозофи се обидувале тоа да го објаснат. Што всушност претставува времето? Зошто има привидна насока? Концептот се дефинира како “стрелката на времето”, пишува obekti.bg, повикувајќи се на IFLS. Таа се користи за да се илустрира дека тоа е асиметрично, иако повеќето закони на универзумот се целосно симетрични. Веќе постои едно потенцијално објаснување на ова прашање. 
Физичарот Шон Керол од CalTech и космологот Ален Гут од МИТ создадоа симулација, која покажува дека стрелките на времето можат да произлезат природно од еден сосема симетрична систем од равенки. Стрелката на времето произлегува од набљудувањата дека времето навистина за нас одминува и дека неговата насока е конзистентна со зголемувањето на ентропија во универзумот. Ентропија е физичка величина која претставува мерка за нередот термодинамички системи.
Терминот “ентропија” потекнува од грчкиот јазик: εν – внатре τρέπω – пренасам. Едно недопрено јајце поседува повеќе ентропија од скршеното. Покрај тоа, ако видиме дека е скршено, знаеме дека некогаш било целина. Нашата експертиза ни кажува дека искршените јајца не стануваат цели, дека коцките мраз се топат и дека за чистењето на собата е потребно многу поголемо количество енергија отколку таа да е неуредна. Керол и Гут детално го презентираа својот труд пред New Scientist. Нивната симулација вклучува огромен број честички интеракција под влијание на гравитацијата и подвижни во произволни правци. Некои од нив се скупчват во една целина, а потоа се разделуваат и прошируваат во специфична временска насока. За време на симулацијата ентропија продолжува да се зголемува, што покажува дека времето може да се движи и во двете насоки. Не за прв пат стануваме сведоци на слична демонстрација. Во 2014 година меѓународната група од физичари разви прост модел кој покажува дека можат да постојат симетрични закони на физиката и една “очигледна” стрелка на времето. Нивните откритија се објавени во Physical Review Letters. Тие забележуваат дека на крајот постојат стрелките на времето, но само од гледна точка на честичка во системот – за надворешниот набљудувач не постои посебна насока во времето. Она што Керол и Гут прогласуваат, сигурно ќе предизвика жестока дебата. Нивниот модел нуди некои доста интригантни идеи, но не дава одговор на прашањето “Што е тоа време?”. Дури напротив – го продлабочува. Можеби Даглас Адамс бил во право кога рекол дека “Времето е илузија. А времето за ручек – уште поголема. “