Судејќи по воинствена однесување на Ципрас, тој цврсто верува дека Европа има потреба од Грција толку очајно како Грција има потреба од Европа. Тоа е вистински “смешно” во сегашните преговори и нереално идеја на Ципрас за неговата преговарачка позиција сега создава ризик од катастрофа за неговата земја, понижување за неговата партија СИРИЗА, или и двете. Најверојатниот исход е Ципрас да прифати дека погрешил и да отстапи пред барањата на “тројката” (Европската комисија, Европската централна банка и Меѓународниот монетарен фонд) пред крајот на јуни. Ако не го стори тоа, Европската централна банка (ЕЦБ) ќе престане да го поддржува грчкиот банкарски систем, а владата ќе остане без пари за да ги сервисира надворешните долгови, и нешто подраматично – да им ги исплаќа на грчките граѓани нивните пензии и плати. Отсечена од секакво надворешно финансирање, Грција ќе стане економски безстопанствено – европската Аргентина, а притисокот на јавноста најверојатно ќе ја повлече СИРИЗА од власт. Овој излез е уште трагичен, со оглед дека економскиот анализа, стоејќи зад барањето на СИРИЗА за олеснување на мерките за штедење, е во општи линии правилен. Наместо да бара задржан имиџ ,компромис за ублажување на програмата на тројката, Ципрас трошел шест месеци за симболични битки за економски несоодветни прашања, како трудово законодавство, приватизации, дури и името на тројката. Ова провокативно однесување доведе до губење на сите потенцијални сојузници на Грција во Франција и Италија. Нешто полошо – времето изгубено во политичко војна го уништи примарниот буџетски суфицит, кој му беше на Ципрас во почетната фаза на преговорите. Сега Ципрас мисли дека има друг адут: стравот на Европа од грчки обврските. Но ова е илузија, создадена од неговиот министер за финансии Јанис Варуфакис.
Специјалистот по теорија на игрите, Варуфакис неодамна се пофали пред “Њујорк тајмс” дека “мала Грција, за да преживее, (може) да го пропадне финансискиот свет” и дека медиумскиот му имиџ на “ирационален Шутот … ми врши работа” плашејќи ги другите финансиски работи на ЕУ. Очигледно Варуфакис смета дека неговото “комплексно разбирање за теоријата на игрите”и дава на Грција клучна предност во “сложената динамика” на преговорите. Но всушност, играта која се игра во Европа, повеќе личи на морски шах, отколку на шах, и во неа линијата е природен финиш, а грешниот потег значи сигурна загуба. Правилата на оваа игра се многу едноставни од очекувањата на Варуфакис, заради еден многу важен настан кој се случи во истата недела кога беа изборите во Грција. На 22 јануари Европската централна банка (ЕЦБ) презеде решително дејствување за заштита на еврозоната од можен грчки обврските. Се ајави големата програма за откуп на обврзници, многу поголема во однос на пазарот на обврзници на еврозоната отколку паричната стимулирање на економијата (quantative easing), администриран во САД, Велика Британија или Јапонија. Претседателот на ЕЦБ Марио Драги издигна непробоен ѕид кој одамна беше потребен за да се задржи монетарната унија од финансиска катастрофа од типот на Леман Брадерс. Новите надлежности на ЕЦБ да печати пари, практично без ограничување, за да поддржува како банки, така и влади,го намали до безначајност можноста за ширење на должничката криза од Грција. Тоа е длабока промена во финансиската средина во Европа, која грчките политичари, заедно со многу економски аналитичари, не успеваат даја разберат.
Пред одлуката на ЕЦБ, ширење на должничката криза од Грција беше реална закана. Ако грчката влада објави обиди да ја напушти еврозоната, грчките банки би се урнале, а Грците, кои не успеале даги изнесат парите надвор од земјата, би ги изгубиле своите заштеди, како што се случи во Кипар во 2013 година
Со овластувања слични на оние кои ги остваруваат федералните резерви во САД, Банк оф Јапан (Bank of Japan) и Банк оф Ингланд (Bank of England), ЕЦБ сега може да се заштити во еврозоната од ширење на должничката криза. За жал на Грција, тоа беше пропуштен од Владата на Ципрас. Грчките политичари кои сеуште гледааат на опасноста од ширење на должничката криза како на нивен адут, но би требало да забележат совпаѓањето на грчките избори и програмата на ЕЦБ за купување на обврзници, и да го направат очигледниот заклучок. Новата политика на ЕЦБ беше замислена, за да се заштити еврото од последиците на грчко напуштање или обврските. Последната стратегија на Грција во преговорите е да сака откуп, за да не изврши самоубиство. Слично уцена може да заврши и работа на минер самоубиец. Но Грција само држи пиштол кон сопствената глава, а Европа не би морале да се грижите многу, ако Атина го повлече чкрапалото.