Ескалацијата  со бомбардирања во Сирија, насетени  сајбер напади, наменети да влијаат на исходот од американските избори. Нови докази за соучество во соборувањето на патнички авион. Ова го пишува Дејвид Сенџр во анализата за “Њујорк тајмс” . Однесувањето на Русија во последните неколку недели создава чувство на ехо од грдите моменти на Студената војна, епоха на прокси војни, кои завршила во 1991 година со распадот на Советскиот сојуз. Претседателот Обама, освежен се врати  од средба со Владимир Путин претходно овој месец,  и изрази зачуденост за рускиот лидер  кој живее во постојан минорен воен конфликт. Повод беше Украина, но можеше да се однесува на секој театар, во кој Владимир Путин има  напишана улога на глобален штетник на американските интереси.

“Изгледа веќе  го имаме одговорот на г-дин Путин”, вели Ричард Хас, претседател на Советот за надворешни односи (тинк-тенк во САД, кој објавува периодично издание, посветено на светските проблеми – претворајќи) и автор на претстојната да излезе во САД книга “Збунувачки свет” (слободен превод).

“Тој секогаш  ги прифаќал позитивно. Минорните воени конфликти се неговиот стил.Прашањето е колку директно или индиректно   го поставуваме прашањето за загубите. ”

Ниту еден од споменатите конфликти не е коската што и да е за Путин. Киберсилата пример е формирана по модел директно зависна од околностите во кои се наоѓа Русија – сиромашни економија со БДП на Италија.   Многу поевтина и тешко може да се следат до конкретниот агресор и идеално за поттикнување на конфузија, кои можеби се лимитите на целите на Путин.

Големо прашање, со кој се соочуваат луѓето од американската разузнавачка заедница, е едно : има ли рускиот претседател конкретен  план? Заклучоците  засега укажуваат дека не е така. Потезите на Путин, велат особено тие под  назназка иекрет, се главно тактички насочени кон подигнување на меѓународниот имиџ на позадината на сите потешкотии со кои се соочува земјата.

Во последната година Белата куќа тврди дека ескалацијата на судирите, макар и алармантна, не претставува враќање кон нова Студена војна. Нема функционална идеолошка борба. Никој не се фали со нуклеарно оружје, иако по две децении ограничување на Арсеналот секоја од страните се стреми да ги модернизира. Сирија е хуманитарно катастрофа со неискажливи димензии, но не претставува фундаментална закана за американските интереси.

Малкумина ветерани од таа ера, кои сеуште  се на високи позиции (во американската администрација), делат мноштво сличности. Според Џејс Клапер Џуниор, директор на Националното разузнавање на САД, “информациската војна”, која се користи против Украина, е истата која се води против Вашингтон.

Колегите на Клапер одат дури и подалеку. Според нив Путин вешто  игра  , вовлекувајќи го  американскиот државен секретар Џон Кери во едногодишни преговори за примирје, додека  го поддржуваат со сите напори својот човек, претседателот на Сирија Башар Асад.

Договорот во Украина исто виси на конец. Москва игнорира голем дел од обврските и ја  негира својата улога во соборувањето на патничкиот авион на малезиската авиокомпанија над Украина, при што загинаа 298 лица.

Кражбата на избирачки списоци во Аризона и Илиноис, како и “Беркли” во компјутерските мрежи на други држави, како што ги определи директорот на Федералното биро за истраги (ФБИ) Џејмс коми пред Конгресот пред една недела, без да  ги посочува Русите за сторители, може да имала за цел повеќе да го разниша изборниот процес, отколку да влијае на гласови.

Засега американскиот одговор останува со измешани ставови . Западен санкции против Русија поради анексија на Крим категорично имаа ефект и руските официјални лица не  ја кријат желбата тие да бидат отстранети. Истовремено Белата куќа не ја обвинила јавно Русија за “хакирање” на Демократската партија, кражбите на листите од Аризона и Илиноис или прислушувањето на администратори на истата партија.

Барак Обама  го изведе Владимир Путин настрана, за време на средбата  со лидерите во Кина, за разговор кој не беше официјално наведен. Џон Кери имаше  ист однос кон рускиот колега (Сергеј Лавров), со кога бараат заедничка почва за мир во Сирија.

Неподготвеноста на претседателот на САД јавно да ја обвини Русија доведе со внатрешни немири во Белата куќа и Стејт департментот. Цела низа киберстратези и помлади дипломати се жалат во последните девет месеци дека неуспехот во поставувањето на конкретни параметри  го охрабруваат Путин да се обидува да постигне повеќе, особено во време на политички транзиција во САД.

Малкумина во американската разузнавачка заедница го  кажуваат тоа.

Средствата на службите во последните 15 години се толку фокусирани на борбата против тероризмот, да традиционалните цели  го зафатија задното место. Не се толку за  игнорирање , изјави неодамна силен  извор од илвоврвираните средини .

Тоа е и можното објаснување за некои од последните грешни чекори. Пред една година, Обама рече дека Русија ќе се најде во мочуриште во Сирија; иако веројатно досега воздушната поддршка која Путин излегува  за  Асад,  и му прави  монструозниот човечки загуби според Стивен О`Брајен, директор на хуманитарната агенција на ОН.

Џон Кери се закани претходно оваа недела да ги прекине сите преговори со Русија. Руското Министерство за надворешни работи  ја коментира оваа позиција како “емоционален слом” на САД и ја отфрли можноста за воведување на Седумдневната примирје – прв чекор во договорот постигнат меѓу Кери и Лавров на 9 септември.

Истовремено Владимир Путин покажува  воздржаност. Додека се обидува да изгледа непријатно за  земјите од НАТО со летови на самоубијци, далечни транзиции на нуклеарни подморници и воени вежби околу Балтичките држави, тој треба да внимава со излегувањето од дозволените му граници. Тука треба да е концентрирано  и внимание на САД, смета Роберт Кејгн, професор по меѓународни односи.