Ви пренесуваме дел од колумната на Катерина Блажевска за Призма:
„Првата можност во која политичарите можат да покажат нулта толеранција кон корупцијата е во составувањето на кандидатските листи на претстојните избори“, порача шефот на делегацијата на ЕУ во Македонија, Самуел Жбогар. Апсолутно точно. Во зрелите демократии тоа е (не)пишано правило. Но во македонската практика е тешко изводливо.
Таквите ни багер не ги поместува од кандидатски листи. Задникот лаком за функции, моралот изгубен во триаголникот меѓу Белизе, месниот штаб и локалната црква, а тие овековечени во масло на платно.
Ако треба да ја „преведам“ пораката на Жбогар, во наши услови тоа би значело дека лидерот на ВМРО-ДПМНЕ, целиот Извршен комитет на партијата и лица од други партиски органи, веднаш треба изборно да се пензионираат, доброволно и според високи морални принципи. Кога би ги имале, се разбира.
Но, што да правиме кога имаат образ – ѓон? По сето она што јавноста го слушна, единствениот папагалски одговор е дека тоа е сечено, лепено, креирано, монтирано…
И како да очекуваме нулта толеранција кон криминалот од осомничени за криминал, кои агресивно ги опструираат сите можности за правно утврдување на нивната одговорност? И не само тоа. Ја суспендираат правната држава со став дека народот на избори е единствениот судија за нивните дела. Значи, ако по стариот рецепт дојдат до изборна победа, нема зошто некое СЈО да истражува за нив, бидејќи судијата (народот) со довербата автоматски им изрекол и „ослободителна“ пресуда!!!
Само оној што не е информиран за демократскиот капацитет на врвот на ВМРО-ДПМНЕ, за султанскиот начин на кој функционира таа партија, но и за ваквиот начин на кој ја сфаќаат демократијата и изборните резултати (како победа после револуција – победникот зема сѐ во свои раце, вклучително и правдата), само некој неупатен може да се надева дека оваа партија сама ќе ги прочисти листите за пратеници од криминални ликови.
Не сакам да речам дека амбасадорот Жбогар е неинформиран. Сакам да кажам дека овде е невозможно да се очекува нулта толеранција кон криминалот од осомничени за криминал. Тоа е и причината што владејaчката коалиција покажува нулта толеранција само кон Специјалното јавно обвинителство.
СЈО стана нејзиниот архи непријател. Катица Јанева е првата на која со задоволство би ѝ врзале многу повеќе од четири-пет шамари. Институционални, пред сѐ. За да ѝ ги врзат рацете, за да хибернира додека трае кампањата, за да не им го урива високиот „рејтинг“ потврден низ бедното положение што го открија нивните гласови во аудио-снимките.
Врвот на ДПМНЕ може да се симне самиот себе од кандидатска листа само во еден случај – ако добие цврсти гаранции дека ќе биде амнестиран од кривична одговорност. Мислам на заткулисна, под маса издејствувана гаранција, надградена со кеш и проширена со ветување за разни политички концесии од нивна страна. Тие имаат нулта толеранција кон нивната слика зад решетки. И би направиле сѐ за да го избегнат тоа. Фактот дека адвокатот на партискиот лидер е адвокат и на сите други партиски лица инволвирани во истрагите на СЈО, говори колку врвот на партијата се труди тој процес да биде под негова целосна контрола, и да не се излее во несакана насока.
Но, кога се зборува за нулта-толеранцијата кон криминалот, мора да се потенцира дека најважен е конзистентниот однос кон неа. Да имаше таква конзистентност, некои лидери најпрвин ќе беа симнати од листата на соговорници на ЕУ за излез од кризата, со оглед колкав голем придонес дадоа за неа.
Кај нас, токму инкриминирани лица седнаа на преговарачката маса и станаа клучни потписници на политичкиот договор за излез од кризата. Наместо навреме да бидат делегитимирани како несоодветни соговорници, тие беа политички факторизирани од ЕУ.
Целата колумна на Призма на следниот линк.