Хистеричнa реакција придружена на резолуцијата на Европарламентот за руската пропаганда, само ги потврдува заклучоците во овој документ, пишува DW.
ЕУ се наоѓа под се поголем притисок од страна на непријателската руска пропаганда, која го загрозува нејзиниот однос со партнерите, го блокира донесувањето на важни одлуки, ја рони сликата на европските институции и влева страв и несигурност кај граѓаните. Целите се да биде доведен раскол во ЕУ и да се ставаат под сомнение демократските вредности, а за нивно остварување руската влада користи широк спектар на средства и инструменти – мозочни трустови, повеќејазични телевизиски канали ( “Русија денес”), псевдо новински агенции и мултимедијални услуги ( “Спутник”), прекугранични социјални и религиозни групи, социјалните медиуми и интернет трлови, финансирање на политички партии (вклучувајќи антиевропски и крајно десни) и популистички движења.
“Гадна хартија”
Така накратко може да се резимира посветениот на Русија дел во усвоената од Европскиот парламент резолуција за “Стратешката комуникација од ЕУ за справување со пропагандата насочена против неа од трети земји”. Оваа резолуција има препорачлив карактер и не обврзува никого со ништо. Се препорачуваат итни мерки и противмерки, без да ограничува или забранува кого било. Само го покажува проблемот.
Но, и покрај тоа предизвика хистерична реакција. Од највисоко место во Кремљ: “гледаме сосема очигледна деградација на претставата за демократија во западното општество”. Во руското МНР: “гадната хартија го докажува информатичкото злосторство на Унијата”. Во споменатите руски “медиуми”, повикаа сите меѓународни организации “, медиумски групи и синдикати” да појават солидарност и да се прогласат против “бесрамната дискриминација и цензура”. Та дури до поранешниот водач на БСП и денешен претседател на ПЕС. Формално тој е незадоволен од “апсурдните”, според неговите зборови, вметнувања во ист документ (како “трети земји”) на Русија и т.н.. “Исламска држава”. Само што од целокупната анализа се разбира дека за него проблем со руската пропаганда не постои, погрешно е самото спомнување на Русија во некаков негативен контекст.
Примерот
Но самите реакции што следеа на оваа резолуција се доказ за нејзината смисла, така и пример за исправноста на заклучоците за методите и инструментите на предводената од Русија пропагандна војна.
Денови пред резолуцијата да биде усвоена на пленарната седница на ЕП во Стразбур, “Русија денес”, повикувајќи се на свој “сигурен извор”, ја објави “веста” дека во последен момент во проектот била внесен амандман, во која е запишано дека ” православието станува опасно, бидејќи ги пропагира своите христијански вредности и го проширува своето влијание во целиот свет “. Велат дека и се повикува освен тоа “ЕУ да започне борба против православната пропаганда во Европа и во светот”. Сигналот беше реземен од познати и непознати “медиуми” во Бугарија и на Балканот, кои би тревожеле дека ЕП се подготвувал да усвои резолуција за борба против идеолошките диверзии, чија цел била да се забрани пропагандата на православието. и најавија дека “дури во времето на Османлиското ропство имало заштита на православието и тоа било зачувано, а сега ЕУ сака да ни го забрани”. Потоа се вклучија и аналитичари, кои објаснија дека “Западот не може без непријател” и дека “за да се спротивстават на Русија”, го напаѓаат православието “како последна тврдина на самостојноста”. што за Бугарија било “удар под крстот против нејзиниот главен историски, културен и религиозен приоритет”. во меѓувреме, темата беше пореземана од безбројните дежурни тролови и беше распространета на интернет форумите на оние медиуми кои се уште се обидуваат да ги почитуваат професионалните стандарди и не би си дозволиле да објавуваат таква “информации”. Затоа и најелементарните проверка би покажала дека никаде во резолуцијата нема и аспоменување од такви пораки – не се зборува ниту за “опасно” православие, ниту за “борба против православната пропаганда”, ниту за каква и да било “забрана”. И воопшто не станува збор за верски убедувања и “приоритети”. Се споменува единствено дека “режимот (во Москва) сака да се претстави како единствен бранител на традиционалните христијански вредности”. Што си е самата вистина.
Едно од оружјата во хибридната војна
Примери како овој (се разбира, во согласност со спецификите на секоја семја) се среќаваат насекаде низ ЕУ – од повеќе “безопасно” заматување на границата меѓу реалните факти, измислици и произволни толкувања до тотални лаги кои, како во случајот со “забранетото православие “посегнуваат на” милост “, за да поттикнуваат недоверба, несигурност, страв и непријателство.
Оваа пропаганда од своја страна е само едно од оружјата во хибридната војна на Москва против Западот, опишувана отворено од нејзините идеолози како “стратегија за влијание, не брутална сила”, чија задача не е уништување на непријателот, туку “нарушување на внатрешната кохезија на неговите системи на управување “.
Моќна машина за дезинформација
Се разбира, денешните проблеми на ЕУ и на одделните земји-членки далеку не се должат (само) на руската хибридна војна. Но извршувањето на своите цели и интереси, Москва ги продлабочува, и со секакви средства ги стимулира процесите на дезинтеграција во ЕУ. Стимулира и поткопувањето на нејзините фундаментални либерално-демократски вредности.
Од друга страна, со “правото” да шири лаги и измислици, Русија се потпира токму на една од најважните меѓу овие вредности (која не е во сила на нејзината сопствена територија) – слободата на изразување, на медиумите и на говорот. По повод препораките во резолуцијата велат на пример, дека: “најтешкаиот начин да се дејствува со противник е нешто да се забрани, а тоа не е во согласност со принципите и нормите на демократијата” (Путин); “Предложените методи по ништо не се разликуваат од опишаните закани и се во спротивност со демократските вредности” (Станишев). И зборуваат за “информациско злосторство”, “бесрамна дискриминација и цензура”.
А понудените од европратениците мерки се всушност во точно спротивна насока. Поврзани се со подигнување на свеста и информациската писменост во ЕУ, со зајакнување на медиумскиот плурализам, на слободата на печатот и на квалитетот на новинарството. Пратениците инсистираат да се прави разлика помеѓу пропаганда и критика и потсетуваат дека е контрапродуктивно да се спротивстават на пропагандата со пропаганда.
Бидејќи предложениот од нив одговор е целосно во рамките на демократските вредности остануваат сепак две прашања. Прво, дали овој одговор може да биде доволно продуктивен и ефикасен кога не станува збор ниту за нормален “противник”, ниту за нормални “медиуми”, ниту за “алтернативна гледна точка”, туку за моќна машина, чие главно “производство” е неселективни дезинформации. И второто прашање: дали овој одговор не е премногу задоцнет.