Арапите се трговски народ, нивните камилски каравани со стока која преминува не само Сахара, но и целата северна половина на Африка. Само што тие не стануваат војници. Едни против други војувале некако, но попуштале и пред странските армии дури и кога имале голема бројност.
Причината не е поради плашливост, а во неразбирањето и занемарувањето на военото искуство, затао се тоа е на ниво рефлекси и интуиција. Начинот на нивниот живот е програмиран во гените и во индивидуализам, вештина и потреба да се справи со единечна, а не во групна опасност. Сириската кампања не еднаш ја докажа оваа вистина.
Недоразбирањето на карактерот на војната ја доведе сириската владина армија, која отпрвин имаше тотална супериорност, до целосно разбивање и ја спаси од пропаст само интервенција на Русија. Потоа буквално осудени на успех операциите често завршувале со неуспех. Арапска работа!
Тажен е примерот од летната посамоуверена операција во 2016 година кон авиобазата Ал-Табка југозападно од Ракка. Едвај изминаа неколку десетици километри, при првиот крилен удар од страна на терористите од ИД како по команда сириската војска се разлии како војничкиот субјект и се безредно врати назад. Пленот за ИД беше огромна.
Погромот беше констатира од неподготвениот и некомпетентен сириски Генералштаб уште при планирање на операцијата: не беа обезбедени крилните позиции со интелигенција и референци. Сириската армија се плашеше од поразот и го доби. Истото се случи и при Палмира во декември 2016 година – при кратката, но моќна офанзива на ИД беа напуштени огромно количество резерви од храна и борбена техника.
Армијата во бегство измина 100 км. назад. Тогаш руски воени експерти гласно изјавија дека војниците на Асад сакаат друг да војува место нив. Сириските штабни офицери не ја планираа доволно сеопфатните операции, тие обично завршувале со контраудар на ИД на ранливи места на унапредување војници што ги ликвидираат првичните успеси или доведува до помали резултати во однос на планираните за постигнување со привлечените сили и средства.
Тогаш чашата се прелеа и во јануари 2017 година руското раководство го постави пред Башар Асад прашањето целокупното управување на неговите војници и на војната во Сирија да преминат во рацете на рускиот Генералштаб. Како резултат на тоа беше надминат отпорот на параноичниот Башар Асад да им дозволи Русите на сите нивоа во штабовите и војниците.
Најпосле беше формиран единствен и високо професионална штаб, кој целосно го презеде планирањето и контролата за спроведувањето на сите наредни операции. На Асад му беше набиено во главата да ја напушти досегашната тактика за офанзива, и да се откаже од продор со тесни клинови.
Загубата при Палмира и проблемите со Алепо докажаа дека офанзивата треба да се води само на широк фронт со максимално привлечени сили и средства, со постојана контрола на крилните позиции, со јасно дефинирана и кохерентна стратегија со сите видови и родови војници.
Борбите за авиобаза Тиас беа исклучително жестоки и се водеа со променлив успех во текот на јануари 2017 година, кога од одеднаш и од никаде се појавија бројни добро подготвени и инспирирани за победа сириски војници, кои ја зазедоа Палмира и го ослободија источниот дел на провинцијата Алепо, развивајќи го успехот до излез на реката Еуфрат.
Сега се очекува тие да развијат офанзива на десниот брег на реката и да достигнат до опсаднатиот од претри години град Дејз аз Зор. Неговото освојување и на Ракка конечно ќе скрши текот на војната во Сирија. Три главни фактори го обусловија сегашниот поразен потег на сириската армија: Прво, руската дипломатија го доби од Ердоган согласност да ја ограничи експанзијата во Сирија (Алепо и Манбиџ) и да прифати дека “сириската земја е за Сиријците”; Второ, на највисоко ниво рускиот Генералштаб успеа да наметне победничка стратегија и Башар Асад конечно беше поставен на неговото место негово; Трето, бројните руски советници ги подготвија сириските војници ( “Тигрите” и 5-та бригада) и им вдиши борбен дух со своето присуство во редовите и со учество на специјалните сили и со поддршка од страна на авијацијата.
Има доволно причини за надеж оваа година војната во Сирија во општи линии да заврши и тоа со минимум заробеници. Не се знае што ќе се случи со Башар Асад, но Русија си го “бетонира” местото во Сирија и дури веќе започна модернизацијата на поморската база во Тартус со цел таа да може да прима авиони.