Во светогорскиот манастир “Симонопетра”, каде се чува нераспадливата левата рака на светата равноапостолна Марија Магдалена, во периодот во кој бил автороту, раката на светињата била изложеност за обожување на една рампа од црвено кадифе, а не била во ковчег. Вечерта во архимандитрот на манастирот, во разговор со група верници и им раскажувал за раката на св. Марија Магдалена и за чудата поврзани со неа.
– Нејзината рака е нетлена, кожата на неа е запазена, можат да се видат дури и тетивите. Таа е топла, со нормална температура на човечкото тело, и зрачи мирис.
– Кажете ни, оче, сите ли кои се поклонуваат и ја бакнуваат, ја чувствуваат ли таа топлина? – запраша еден од верниците.
– Да, навистина, оние кои ја бакнуваат со почит и вера, констатираат дека таа е топла, со температурата на жив човек. Во овој момент се насмевна со некое неверие.
– И што значи оче, ако ја бакнеш и утврдите дека е ладно? – праша некој.
– Ќе ви раскажам еден случај. Пред извесно време дојде еден поклоник кој ја бакнуваше раката, но не почувствува дека таа е топла, а сите негови пријатели, кои биле заедно со него, ја почувствувале топлината на светињата, штом се допреле до неа.
Тоа многу го потисналао, го натжило и во текот на целиот ден не престанал да мисли само за тоа. Конечно тој се сврте кон нас, ја откри загриженост и ни побара помош.
Старецот го советуваше да се исповеда и да се помоли пред светата Марија Магдалена, а потоа повторно да се поклони пред нераспадливата нејзината рака.
Следниот ден, по исповедта, поклоник повторно се поклони и ја бакна раката на светица и овој пат почувствува силна топлина и мирис да се шири од неа. Со солзи на очите тој се заблагодари!
– Што мислите која била причината, оче, првично да не чувствува топлина од раката?
– Што да ви кажам … Света Марија Магдалена ги собира нашите гревови …
Од телесните падови на луѓето, они кои извршиле блуд, прељуба и др. Можеби на тој начин скала да даде знак дека тоа ја одбива.
– Оче, значи можеме да бидеме тажни пред моштите на некој светец, поради телесните гревови … отец потврди и раскажа уште една приказна поврзана со нераспадливи рака на светица:
“Утре, кога ќе се поклоните по светата Литургија, ќе забележите една мали ранички на раката . Еден руски монах на почетокот на 20 век, кога ја бакнал нераспадливи рака, тајно зел мало парченце што го држел скриено меѓу забите – “за благослов”.
Следниот ден наутро, моштите беа изложени за поклонение. Мојот пријател, заедно со кого патувавме, беше прв. Се поклони пред светињата, ја бакна и беше како потресен. Бев по него, втор по ред. Поклонив се, а штом се свртев поглед сретнав блескави и восхитени очи: – Таа директно ме изгори! Моите усни пареатт! Ти го почувствува тоа? -рече френетично тој …