Младиот премиер на Италија никогаш не се откажува по неуспехот што деновиве тој го доживеа, но сепак стана доста популарен низ социјалните мрежи во Италија по објавувањето на една слика од средбата Г-5 во Хановер со фрау Меркел со раце, собрани пред, и со израз како на опатица, а до неа 4 “момчиња “со исти костуми кои се насмевнати и ги поздравуваат новинарите.
Фотографијата е од пред 5 месеци, а изгледа како да поминале години. Сите ликови, со исклучок на германската канцеларка, заминаа еден по друг како во книгите на Агата Кристи. Прв во серијата беше Камерон со Брекзит. Следи Обама, кој ја остава фотелјата на Трамп. После пак Оланд одби да се кандидира за следните француски избори. И тројцата отпоздравуваат со десната рака и ги отстапија своите места на десно ориентираните. Генералното во ситуацијата и на четворицата е дека левицата во нивните земји им ја подарија позицијата на популисттите, кои се борат против монополот над социјалните права. На 7 декември, поднесе оставка и Матео Ренци кој единствено на сликата мавта со лева рака, небаре давајќи сигнал дека сигурно ќе се врати, дека неговото е само “ариведерчи” (довидување), а не “адио” (збогум).
Матео Ренци направи неколку историски работи во 1000-та дена на премиерството – какона пример усвојувањето на закон за граѓански сојуз меѓу луѓе од еден пол во земјата на католичката црква. Покрај тоа го реформира и пазарот на трудот, овозможувајќи полесно отпуштање во државата во која синдикатите беа посилни и од Уставен суд. Ренци се осмели, иако неуспешно, да го реформира за прв пат во 70-годишната негова историја една третина од Уставот, роден малку по крајот на Мусолини. Матео Ренцио стана премиер, кога имаше само 39 година, помитувајќи им ги сметките на сите “старци” околу себе. Со децении Италија беше навикната да ја управуваат 70-80-годишни мажи кои седеа на највисоките функции во државата. Одеднаш со најмладиот премиер во историјата чизмата се најде под контрола на 30-40-годишни мажи и жени, полни со енергија и ентузијазам, кои се зафатија да ја сменат старата гардероба на државата. Тука сепак настапи и парадоксот – точно 1.000 дена по оваа обврска Матео Ренцио беше сменет не од старите, кои ги испрати за секундарни суровини, туку од младите.
Сe покажа дека “старците” над 55 година се единствените кои го поддржале референдумот и дека речиси 80 отсто од генерацијата на Италијанците под 35 година му удриле најдобро звучи шамар. Токму меѓу нив невработеноста е највисока (40 отсто меѓу луѓето до 24 година). Сличен, на категоричен начин со премиерот се разделија од Салваторе од Сицилија, Џузепе од Калабрија и Џовани од Кампања – или луѓето од најсиромашните италијански области. За многу од нив зборовите на Ренци за реформа на дводомен парламент беа како говор на кинески. За повеќето од овие Италијанци сепак е јасно како од бел ден дека со еврото животот е двојно поскап и дека со овие плати не може да се врзат крај со крај. Само оној кој не е со Ренци, во последните неколку години откако е на политичкото небо, сепак може да помисли дека тој заврши тука. Ренци е ништо, но не и човек кој не се откажува по не успесите. Но кој е всушност тој? Роден во 1975 година во Ријано Сул Арно (9000 жители), до Фиренца?
Многу од неговите соученици раскажуваат и до денес за спомените и по остртото швајцарско ноже. Во 1994 година, набргу по влегувањето во политиката на Берлускони, младиот Ренци дури се манифестира на неговиот канал Рете 4. Тој учествува во играта “Тркало на среќата” и однесува дома 48 милиони фунти (денешни околу 24 000 евра). Матео Ренци е вториот од 4 деца во семејството на Лаура и Тицијан, ситен претприемач. Во лицето своевремено го нарекуваат Бомбата – поради навиката да прави се бомбастична изјави. Само по месец дена поминати во првиот клас учителката му го праќа во второ одделение. Уште од мал Матео им покажува на сите, не само што е понапред со материјалот, а и дека е роден лидер. На 24 година Ренцио дипломирал право, но не со максималниот број на поени, бидејќи заштитата на дипломската работа влегува во спор со член од комисијата. Ренци секогаш се гордеел и со друг факт во биографијата поврзан со формирањето, како скаут во Асоцијацијата на италијанските католички скаути.
Го отвора својот пат во политиката сам, бидејќи не произлегува од редовите на елитата. Зборувате англиски со тоскански акцент и за разлика од други амбициозни политичари никогаш не е стажирал во странство. Моќта на Рензо сепак е најмногу во исклучителната енергија и ентузијазам. Премиерот сака да игра фудбал и да трча за здравје. Уште сосема млад станува провинциски секретар на Народната партија, а малку потоа – во 1999 година, се жени за 2 година помладата учителка по италијански и латински Аниезе Ландини. Со неа има три деца – Франческо, Емануеле и Естер, на возраст меѓу 15 и 10 година. Аниезе не се пресели да живее во Рим во 1000-та денови, кога Рензо беше премиер. Сепак го придружуваше дискретно, но елегантно како прва дама, кога беше потребно. Не е маниачка на тема шопинг, но меѓу омилените нејзино марки е “Ермал Шервино”. Политичката кариера на Ренци тргна во 2001 година – тогаш станува координатор на Фиренца “Маргерита” (поранешната политичка партија од центарот, претходник на маслиново дрво на Романо Проди). Потоа е претседател на провинцијата Фиренца до 2009 година. Уште пред да му истече мандатот, сепак, покажа прст дека треба да стане градоначалник на Фиренца. Многумина го сметаат за луд – од една страна, и дека е премногу млад, а од друга страна – апсолутен фаворит е друг кандидат. На градоначалничките избори провинциалистот Матео сепак ги измете сите. Во 2006 година Ренци се запознава и Силвио Берлускони, на пат низ градот. “Добар е, но се облекува во кафеава облека како губитници претставници на левицата”, им доверува Берлускони на свои луѓе. Ренци не само што престанува да се облекува во кафеава, ама го напушта и стилот на политичарите. Почнува да носи кожени јакни и фармерки или пак раскопчани бели кошули без вратоврска и сини јакни. Ја отсекува костата, а големите му образи остануваат само спомен – слабее, јадејки само банани како тенисерите и трчајќи редовно за здравје. Учествува и во маратони. Откако станува градоначалник на Фиренца, првото нешто што го прави е да се елиминираат службени автомобили. Самиот тој се качува на велосипед. Кога станува градоначалник на Фиренца, Ренци ги отстранува службените автомобили и се качува на велосипед. Иако во градот се дискутира за воведувањео на трамвајска линија во центарот.
Но, тој објавува дека таа нема да се прави, а ќе се воведе пешачка зона. Градоначалникот Ренци ги пресекува со еден потег и традиционалните прескомуникеа. Со давањето на вести за општината и се зазема самиот тој – преку Фејсбук или Твитер. Матео Ренцио воведува и друга иницијатива – на старата железничка станица “Леополд” да ги собира редовно младите од Демократската партија, каде што се прави нешто како размена на идеи. Ренцио е убеден дека владејачката класа на Италија треба да излезе од оптек по примерот на старите автомобили. Во 2012 година Ренци се натпреварува со Пјерлуиџи Берсани на првичните избори за лидер на Демократската партија, но губи. Во декември 2013 година, сепак Матео Рензо победува, по што започнува и победоносниот спринт кон власта. Клучната фраза е дека старата левица од почетокот на време сакала да ги промени Италијанците, додека тој сака да промени Италија.
