Секој залак на храна што го земаме е полн со различни хемиски реакции. Додавање на некои состојки при готвењето помагаат да ги контролираме овие реакции и ја прават храната повкусна и поиздржлива. Што тогаш ќе се случи ако можеме да ги обработиме јадењата на молекуларно ниво, прашува IFL Science?
Моментот во кој ќе започнеме да испраќаме специјално создадени честички кои ќе влијаат уште поконкретно на реакциите, всушност не е далеку.
Наноотехнологиите ќе ни дозволат да раководиме со храната и нивните вкусови и како да ја елиминираме потребата од додавање на штетната сол и да ги отстраниме други опасни состојки. Но, додека храната во иднината ќе биде повеќе вкусни и модифицирана, значи ли тоа дека ќе остане и сигурна? Дали нашите тела ќе ја прифатат оваа нова генерација на производи и дали ќе се согласиме да ги конзумираат?
Нанотехнологиите создаваат честички и материјали кои се еден милијардити дел од милиметар во големина. За споредба, ако наночестичката е со големина на фудбалска топка, вирусот ќе биде толку голем колку и човекот, а овците – колку што е нашата планета. Работата со таквите мали честички ни овозможува да создаваме производи со подобрени својства како што се паметни пакувања за следење на состојбата на храната која е спакувана во нив или пастите за заби со кои престануваат да растат бактериите.
Можностите се навистина неограничени и нивната корисност е неспорна. Замислете, на пример, како сензорот во таков паметен пакет ги доловува гасовите што ги произведуваат бактериите во расиплива храна и ја менува бојата за да нè предупредат. Меѓутоа, во оваа фаза повеќето случувања се во експериментална фаза.
Научниците се загрижени дека голтањето на наночестички може да резултира со нивна акумулација во различни органи како што се бубрезите и белите дробови, што може да го наруши нивното функционирање. Затоа, храната во иднината всушност може да се подобри, но сепак треба да разбереме дали ќе можеме тоа да го јадеме толку лесно колку што го јадеме појадокот денес.