Слична на Земјата Проксима Б е најблиску до нас планета која научниците сметаат за потенцијално погодна за живот. Астрономите веруваат дека на Проксима Б има масивен океан и гасна атмосфера, совршена за присуство на живот.
Сега научници создале вселенски апарат со големина на сапун, чии надворешни мерки се само неколку сантиметри и тежи само 100 грама, кој би можел да ја истражуваат Проксима Б. Малата сонда ќе ја користи енергијата на нашето Сонце за забрзување и откако ќе дојде до Алфа Кентаур ќе го забави патот поради енергијата на радијацијата на тамошното сонце.
Проксима Б е планета во ѕвездениот систем Алфа Кентаур на растојание од околу 4,25 светлосни години од Земјата. Орбитата на планетата е во т.н.. потенцијално погодна зона на најблиската до нашето Сонце – ѕвезда Проксима Кентаур. Астрономите веруваат дека масата на планетата е помала за 1,3 пати од земјината маса.
Напорите на научниците се насочени кон развој на сонда, која може да развие доволно голема брзина, за да стигне дотаму и потоа да може да се намали. Сега д-р Рене Хелер од Институтот Макс Планк и компјутерски специјалисти Михаел Хипке покажуваат дека тоа може да се направи.
Нивниот вселенски апарат треба да користи радијацијата и гравитација на ѕвездите во системот Алфа Кентаур, за да може да ја намали брзината. Нивната сонда, тврдат тие, може да ја намали доволно за да истражува Проксима Б за вонземјански живот.
Сондата ќе се придвижи од фотонскотот “платно” со големина од 100 илјади квадратни метри, што одговара на површината на 14 професионални фудбалски терен. Радијацијата од Сонцето треба да го потурне апаратот до Алфа Кентаур. Кога сондата достигне максимална брзина од 14 милиони метри во секунда, платното ќе се повлече.
Патувајќи со оваа брзина, минијатурната сонда би стигнала до Проксима Б за 95 години. “Војна на патување до системот Алфа Кентаур би требало да се случи со брзина што може поголема, за да може единицата да патува помалку од 1000, или подобро, помалку од 100 години”, вели Хелер за Gizmodo.
“При таква брзина, сепак, светлинското” платно “ќе има потреба од екстремно високи вредности енергија, за да може да ја забави сондата при постигнување на орбитата на Проксима Б.” Според д-р Хелер, полнење на вселенскиот апарат со гориво за намалување на брзината не би го решил проблемот. “Ако бродот има потребното гориво налеталото би бил премногу тежок”.
Ова ограничување токму ги става научниците во неможност да ја решат задачата – како да се стигне до Проксима Б во прифатливо за стандардите на човечкиот живот време, додека се оствари слетување на планетата.
Секоја сонда која едноставно прелета покрај планетата, како Нови Хоризонти прелета покрај Плутон, нема да успее да направи значајни истражувања. Хелер и Хипке тврдат дека успеале да ги решат равенката.
“Откривме метод да успори и ги поставува како се користи енергијата на целната ѕвезда во крајната точка на дестинација”, вели Хелер. “Користиме енергија на честички ѕвезди за да го одложат скријат платното. Така нема да е потребно гориво за леталото. ”
Научниците предлагаат сондата повторно да го распне “платното”, кога ќе пристигне во системот Алфа Кентаур и да користи радијацијата од ѕвездите, за да ја намали брзината. Колку сондите се приближува, толку посилна ќе биде радијацијата. Хелер и Хипке проценуваат дека сондата треба да стигне на растојание од околу 4 милиони километри од ѕвездата во центарот на системот – Алфа Кентаур.
Ако успее да стигне дотаму сондата ќе биде фатена во орбитата на ѕвездата и ќе може да оствари истражувачка мисија до Проксима Б и други планети во системот.
Се уште има многу нерешени технички детали, па вселенскиот апарат останува на теорија засега. Може да се покаже дека се потребни една или две децении, за да се изгради таков апарат и потребното светлосно “платно”, признава самиот Хелер. Но тој и неговиот колега се оптимисти за иднината на проектот.