Зигмунд Фројд бил вљубен во својата мајка, примал кокаин, за да го истражува неговото влијание врз умовите, го проучувал половиот систем на јагулата, а поради теории за сексуалноста е прогласен од критичарите за порнографски писател.
Фројд остава огромно наследство на психоанализата. За едни тој е генијален научник, за други – само скандалозна личност. Според некои современи психоаналитичари неговото наследство не е толку вредни од научна гледна точка, колку што неговата судбина.
Тие се убедени дека научникот создава многу теории, кои се базирани врз своите сопствени потсвесни желби. Во научниот труд “Мајки и синови” француската психоаналитичаркаа Вероник Моралди пишува: “Многу автори тврдат дека Фројд создал теоријата за едиповиот комплекс, поаѓајќи од односите кои самиот тој го имал кон својата мајка Амалија – прекрасна жена, многу повеќе помлада од својот сопруг, кон која Фројд чувствувал еротски желби.
Тој пишува: “Сфатив дека либидото ми се разбудува, а објектот беше мојата matrum. Тоа се случи при едно патување од Лајпциг до Виена, за време на која ја видов nudam.” Од фундаментално значење е употребата на зборовите “мајка” и “гола” на латински, што покажува дека Фројд чувствувал загриженост кога се сеќавал на сцената.
Тој додава: “Бев исполнет со љубов кон мајка си и ревност кон татко ми – чувства, кои според мене ги доживееја сите деца.” Ете, така се раѓа теоријата за едиповиот комплекс, кој се претвора во фундамент на психоанализата. Дали ако мајката на Фројд била стара и дебела, светот на психоанализата ќе беше сосема поинаква? Кој знае?
Вистината е дека без разлика какви е причината, Фројд е оној кој ја развива идејата дека сексуалноста може да се прифаќа од клуч кон истражувањата на психата. А што се однесува до обсобеноста на Зигмунд – сигурно е дека бил опсесивен и како тема за наука – и посветува целосно од времето кога бил млад.
Всушност првично освоил стипендија за Кралската зоолошка станица во Трст, каде ги проучувал гениталиите на јагула. За да ја напише првата научна статија истражува над четиристотини примероци. Потоа му даваат уште чудни задачи – се занимава со хиперсаливација кај кучињата и со хемиска анализа на гасови. Дури подоцна Фројд доаѓа до вистинската цел – да ја истражува психата.
Идејата му доаѓа од негов познаник лекар патолог, кој му вели дека во текот на кариерата направил аутопсијата на над 80 илјади трупа, но се уште не е откриено од каде доаѓа душата. Фројд тргнува оттаму, за да се посвети на изнаоѓање на душата – но бидејќи тој ги негира религиозните учења, ја нарекува “душевен апарат”, а подоцна “психа”. Со години напорна работа ќе му требаат, за да стигне до клучниот заклучок дека Душевниот апарат е составен од три основни елементи – тоа, Јас и целта.
Она што го разликува Фројд во научната кариера, е целосна посветеност. Тој не се колеба дури да прави обиди со кокаин на себе само за да напише статија за дејството врз човечкиот организам.
Во-длабочината научниот труд “Фројд набрзина” Кристфрид Тогел пишува: “Тој полага надежи главно на апликацијата на кокаинот како аналгетски потикнувач. Освен тоа е убеден дека со новото средство може да му помогне на свој пријател, зависен од морфиум, да се излекува од зависноста. Фројд си порачува кокаин на кредит од фирмата “Мерк” во Дармштат и почнува да спроведува обиди врз себе. Резултатите од нив претставува во серија на публикации: “Менталното влијание на кокаинот се состои во рекреативни и трајна еуфорија, која апсолутно со ништо не се разликува од нормалната еуфорија на здравиот човек. Човек чувствува наплив на самоконтрола – се чувства многу витален и функционален”.
Мали дози кокаин Фројд дури испраќа и на свршеница Марта во Хамбург. За свој ужас малку подоцна утврди дека морфиновата зависност на неговиот пријател се претворила во морфиум-кокаинова.
Дури тогаш доаѓа до сознанието дека во случајот со кокаинот не заработил ништо од науката, а таа го измами. Но, дури откако успева да го направи својот голем пробив и да победи популарноста, на Фројд често повеќе е критикувана од што е почитуван за своите идеи. Факт е дека според многумина тој едноставно го превзема времето, но дури денес се водат спорови дали теориите му за несвесни, соништата и Нагонот се генијални, или едноставно Зигмунд бил шпекулативен филозоф.
Многу од неговите критичари го дефинираат како порнографски писател. Осуден е од духовни лица, но дури и од новинари, а делата му се сметаат за “опасни и развратни”. Кристфрид Тогел нагласува дека дури сопругата на Сигмунд Марта постојано тврди дека требаше да ја смета психоанализата за некој вид порнографија, ако не знаела дека нејзиниот сопруг е сериозен човек: “Судбината да биде осуден како порнографски писател Фројд ја дели и со други психијатри и психолози кои се занимавале со истражување на сексуалноста. во САД дури се тврдело дека самата психоанализа е нешто непристојно, едно воведен во грев однос кон животот. Фројд се судира со значењето на темата за сексуалноста благодарение на својот учител.