Популарноста на Дејвид Камерон, како и на неговата партија, е во процес на слободен паѓање.
„Не верувам ниту за секунда во успехот на “Брекзит”, односно на излегувањето на Велика Британија од Европската унија, освен ако таа нема самоубиствени нагони – нешто што сепак не може да се исклучи дека има и други такви„. Ова го вели во позиција францускиот економист, финансиер и филозоф Жак Атали.
Народите, се разбира, на референдум не одговараат никогаш на поставеното прашање, а според нивното мислење во моментов на влегување во темната соба, за оној кој е поставено прашањето.
Впрочем популарноста на Дејвид Камерон, како и на неговата партија, е во процес на слободно паѓање. Затоа не треба да се чудиме на сондажите, кои се несигурни, и на влоговите за излегувањето на Велика Британија, што може да доведе и други земји како Холандија или Франција, да организираат слично гласање со несигурни резултати.
Зошто, повеќе луѓе велат, нашата припадност кон ЕУ да се прифаќа како неповратна? Нашата желба за тоа треба да се проверува на еднакви интервали. Следејќи го англискиот пример.
Ако не верувам апсолутно на ова сценарио, тоа не е затоа што рационалните економски и политички аргументи му противречат.
Всушност “Брекзит”, би нанел многу сериозен удар на Сити, што претставува суштински дел од британскиот БДП и ќе влијае премногу на индустриите на најширокиот пазар на светот. Покрај тоа, голем број странци кои придонеле за богатството на Велика Британија, ќе ја напуштат, за да отидат и да се сместат во Франкфурт или Париз.
Ако не верувам во “Брекзит”, тоа е затоа што тој би значел крај на Обединетото Кралство. Шкотска веќе предупреди дека нема да прифати излез од Европа и ќе организира веднаш друг референдум за независност, кој да и овозможи да се врати кон ЕУ.
И во Брисел веќе сè е готово, па овој процес да не надмине повеќе од 6 месеци. Велс, кои си имаат свој парламент, исто така се подготвува за тоа. А за Ирците тоа би била премногу убава можност да се обединат на островот.
Не можам да замислам Нејзиното Височество, ниту нејзините поданици, со леснотија да го примаат такво политичко самоубиство. Се разбира, неодобрување против Лондон во Шкотска е големо, бидејќи таму приврзаниците на независноста се блиску до мнозинство, и се е симетрично.
Многу Англичани не гледаат смисла да ја поддржат една Шкотска, чиј нафта се исцрпува и чии потреби од субвенции се зголемуваат. Тоа заемно чувство на непријателство и презир датира одамна и е илустрирано на извонреден начин во ТВ серијата “Outlanders”.
Покрај тоа трендот за поделба и за враќање кон постари и посилно одговараат на чувството за идентитет и граници, кое се повеќе се шири на планетата.
Така пукнатина на Обединетото Кралство може во извесна смисла да се впише во историјата – онаа на фрагментација на светот како одговор на глобализацијата. Тоа не пречи: не мислам дека Британија е Советскиот Сојуз, во кој луѓето мразеа политичкиот проект, кој ги беше обединил, но за 70-те години диктатура не успеаја да создадат “homo sovieticus”.
Покрај тоа изборот за градоначалник на Лондон на муслиман лабуристите од пакистанско потекло е дополнителен знак за вонредната толеранција, која уште владее во британските граници. Јас сум убеден дека овој аргумент ќе биде доволен за да се стави крај на стравувањата и тензиите кои медиумите ќе се одржи до последно. И ако се лажам, тоа ќе биде затоа што, уште еднаш, еден голем народ ќе одлучи свесно да се самоелиминира.
За останатите Европејци тоа ќе е многу тажна вест. Дури и оние кои за момент ќе се израдуваат дека конечно се ослободиле од незгодно партнер во сите преговори во заедницата, на крајот ќе сфатат дека “Брекзит” ќе стави почетокот на крајот на Европската унија. Една ужасно непопуларена унија, ако, за да го напушти, една нација би прифатила да исчезне.