Од памтивек конзервативните Индуси во Индија веруваат дека жените чии сопрузи се умрени, немаат право и смисла да продолжат да живеат. Причината – нежните половини не успеале да ги задржат душите на мажите на овој свет.
Отфрлени од своите заедници и напуштени од најблиските луѓе, илјадници во Индија преживуваат во Вриндавана – свет за Хиндусите град, на 100 километри од Делхи, каде се верува дека бог Кришна го поминал детството.
Таму живеат повеќе од 20.000 вдовици, пишува Би-Би-Си. Тие немаат друг избор освен да заживеат во некоја осамена куќичка (ашрам). Со предметните сместувања стопанисува владата, приватни компании и невладини организации.
Така жените, целите облечени во бело – бојата на неволјата го поминуваат остатокот од животот, знаејќи дека никогаш нема да се вратат дома. Обединети според хинду традицијата вдовицата не може да се прежени.
По загубата на сопругот, таа е обврзана да се затвори во својата куќа, да ги тргне сите видови на накит и се облекува само во бела боја. За семејството таа се претвора во вистински срам, го губи правото да учествува во какви било верски ритуали и бива социјално изолирана.
Многу вдовици се прогонени или сами бегаат од дома на својот свекор, каде задолжително живеат по склучувањето на брак.
Се префрлаат кон големите градови, каде често нивните песни се губат.
Морничавата традиција е една од најпознатите злобни погребални практики во Индија е ритуалот “Сати”. Кај него вдовицата се принесува себе како жртва и таа се фрла во клада во која гори трупот на нејзиниот сопруг. Жената може да избере и друг начин да се самоубие, но тоа треба да се случи наскоро по смртта на мажот.
Се претпоставува дека без партнерот, вдовицата нема смисла да живее. Враќањето кон животот и пристигнувањето во Вриндавана, повеќето жени се осамени и очајни. Некои од нив сепак успеваат со помош на дамите со слична судбина, да излезат од кризата и од тоталната изолација.
Потоа почнуваат да се занимаваат со секојдневните активности – готвење, читање книги, молитви. Вдовиците одат и на пазар, иако среќаваат неодобрување однос на секој агол.
Некои луѓе дури и се кријат, кога ќе го видат кон нив да приближува женa во бело. Безмилосна судбина Тулса, на 62 години, пак раскажува дека таа и децата нејзини биле лишени од наследството на нејзиниот сопруг од неговите роднини. На вдовицата сега мора да живее во екстремна сиромаштија.
Еден ден, пред 12 години, нејзиниот син ја одвел во Вриндавана под изговор дека одат само на посета на родното место на Кришна. Потоа сепак предложил да остане таму. Таа одбила, но момчето си тргнало и никогаш повеќе не се вратило да ја види мајка си. “Никогаш не сум претпоставка дека ќе ми треба да се дели храна.
Но, кога мојот сопруг почина, бев на 54 и неговите роднини ме истераа од дома. Таа шетала по улиците осум години, се додека во еден момент не сретнала еден многу љубезен човек кој и помогнал да си купи билет за воз до Вриндавана.
„Дојдов тука и оттогаш никогаш не сум напуштала местото “, изјави за Би-Би-Си 72-годишната Лалита. Една од жените кои најмногу одамна пристигнале во Вриндавана, е 91-годишната Шантел. Таа живее во местото цели 25 години и е најстариот станар.
Промена во односот во последните години има од страна на голем број невладини организации кои нработат во насока и промена во односот кон вдовиците жени. Добронамерниците им јане само финансиска, туку и морална помош на дискриминираните. На пример, некои жени веќе имаат право да учествуваат во прославата на индискиот празник – Холи – нешто за што вдовиците до неодамна не можеа и да сонуваат.