Ако некој од страна ја следи македонската политика, ќе помисли дека живееме во маалска серија со премногу ликови и без ниту еден нормален сосед.
Секој секого знае „од поодамна“, секој со секого бил „ортак“, а секој втор е осомничен, само уште судот не стигнал да го прочита сценариото.
ВМРО-ДПМНЕ реши да ја отвори вратата со нога и да каже: Заев, Филипче, Спасовски, Зечевиќ – сите му се „ортаци по криминал“ на Груби. Не симпатизери, не политички соработници, туку – ортаци.
А тоа „ортак“ кај нас не е само збор. Тоа е реченица со пресуда во себе. Како да кажеш: не само што се познаваат, туку и заедно го меселе тестото.
И тамам ќе помислиш дека ова е врвот на неделата, ете ти го СДСМ со своја верзија на трилер: Тошковски и Христовски биле нарачатели на домашен притвор.
Нарачатели! Како да зборуваме за свадбена музика, не за судска мерка. Ако е вистина – страшно. Ако не е – уште пострашно, затоа што тогаш зборовите се користат како евтин пиротехнички материјал.
Левица, пак, не пропушта шанса да го закачи и обвинителството. В.д. обвинител Тополова-Исајловска – фаворит на ВМРО-ДПМНЕ за иден републички обвинител. Кај нас веќе и фаворити се прогласуваат со партиски соопштенија. Пред да биде избрана, некој веќе ѝ ја избрал политичката боја. Нема неутрално, нема „да видиме“. Има: готово, знаеме.
А Вреди седи од страна и чека да „падне главата на Ахмети“. Реченица што звучи како да сме во историска драма, не во 2026 година. Кај нас глави паѓаат само во изјави. Во реалноста, максимум што паѓа е рејтингот – и тоа краткорочно.
Целата приказна личи на натпревар кој ќе фрли потешка квалификација. Не кој ќе понуди подобра идеја, не кој ќе објасни што планира, туку кој ќе биде погласен во обвинувањето. Кој ќе употреби збор што ќе се споделува на Фејсбук, ќе се лепи по портали, ќе се врти по телевизии.
А народот? Народот гледа како на фудбал. Едни навиваат, други пцујат, трети се смеат, четврти грицкаат сончоглед. Малкумина веруваат дека некој навистина ќе заврши таму каде што му е местото ако има вина. Зашто сме гледале филмови. И знаеме дека кај нас многу афери почнуваат со гром, а завршуваат со тивка приспивна песна.
Има нешто уморно во оваа постојана војна со зборови. Секој ден нов „скандал“, секој ден нов „криминал“. Ако секој втор е криминалец, тогаш или живееме во земја каде што сите крадат, или некој премногу лесно ја користи таа етикета. А кога ќе ја истрошиш етикетата, таа повеќе не лепи.
Најиронично е што сите се колнат во правна држава. Сите сакаат независно обвинителство – додека не ги допре. Сите бараат правда, ама правда што ќе им одговара. Кога обвинителството ќе отвори предмет за „нивните“, тогаш е инструментализирано. Кога ќе отвори за „другите“, тогаш конечно работи.
Ова веќе не е борба за вистина. Ова е борба за наратив. Кој прв ќе ја раскаже приказната, па после нека се снаоѓаат фактите. Кој прв ќе го зацементира впечатокот дека некој е „ортак“, „нарачател“ или „фаворит“.
И додека тие се гаѓаат со зборови како со камења, ние се обидуваме да живееме нормално. Да платиме сметки, да преживееме месец, да најдеме мајстор што нема да нè одложи за три месеци. А од телевизорот и телефоните постојано ни доаѓа порака: сите се валкани, сите се вмешани, сите се виновни.
Можеби најголемиот проблем не е кој кого обвинил. Проблемот е што малкумина веруваат дека ќе има крај. Дека некој навистина ќе одговара ако згрешил. Дека некој ќе се извини ако претерал. Кај нас извинувањето е поретко од оставката.
И така, продолжува серијата. Нови епизоди, исти ликови, поостри зборови. Само гледачите се сè помалку изненадени. А кога народот ќе престане да се изненадува од скандали, тогаш не е затоа што станале подобри – туку затоа што се очекува најлошото.
А тоа, искрено, е најлошиот можен рејтинг за една држава.
Локален херој