89
единствени заштитници на европскиот проект остануваат лидерите на европските институции. Како претседателот на Европската комисија, Жан-Клод Јункер, кој во текот на изминатата недела се произнесе со својот годишен говор пред Европскиот совет. Како резиме на изминатата година и состојбата на земјата / Унијата обично ја прават државните раководители. Американскиот претседател, на пример, по традиција е за тирадите на моќта на САД, и покрај сите предизвици, а неговиот говор е прекинуван на речиси секоја минута за бурни аплаузи и станување на нозе. Господин Јункер сепак е далеку од овој удобност.
Изгледа во последно време никој не се залага за Европа. Шефовите go истураат бесот над негативи и не брзаат да фалат позитиви на Европската унија, наведува списанието. “Економист”. Евроскептиците се во исклучителен пораст, а предностите на евроинтеграцијата како слободни движење и пазар на труд, инвестиции во посиромашните региони и повеќе можности за бизниси остануваат некако во заборав.Проблемите се силни и јавното мислење се манипулира исклучително лесно.Така
единствени заштитници на европскиот проект остануваат лидерите на европските институции. Како претседателот на Европската комисија, Жан-Клод Јункер, кој во текот на изминатата недела се произнесе со својот годишен говор пред Европскиот совет. Како резиме на изминатата година и состојбата на земјата / Унијата обично ја прават државните раководители. Американскиот претседател, на пример, по традиција е за тирадите на моќта на САД, и покрај сите предизвици, а неговиот говор е прекинуван на речиси секоја минута за бурни аплаузи и станување на нозе. Господин Јункер сепак е далеку од овој удобност.Брисел е во бездната
Повеќе евроскептици, спротивно на секаква логика, се борат со заби и нокти за место во европските институции, само за да работат за нивно уништување (искористувајќи ги сите привилегии во тоа време). Поделбата некако го предопредели словото на Јункер, во кое се зборуваше главно за смиреност и обединување, за фокусирање на проблемите на обичните луѓе. Најжешките теми како бегалската бран и Брекзит- воопшто не беа споменати, само и само да нема гневни испади за време на говорот. Еврокомесар број еден зборува за создавање на инвестициски фондови, за одвојување на поголем буџет за одбрана, за слободен безжичен интернет во сите населени места до 2020-та година.
Јункер претстави инвестиционен план во вредност од 44 милијарди евра за развој на сиромашните африкански региони, како главна цел е смирување на миграцискиот поток од овој континент кон европските брегови.
На европските граѓани беше ветена заштита од речиси сè – тероризам, глобализација, зли корпорации. сепак, претседателот на Европската комисија не засегна еден од апсурдите во однос на европските институции, имено двете седишта на Европарламентот. Еднаш месечно сите европратеници и придружба им патуваат од Брискел до Стразбур и обратно, а вкупната вредност на оваа “операција” е 114 милиони евра годишно. Но, да речеме дека тоа е помалиот проблем на Јункер. Власта предводена од него комисија беше силно ограничена во последните години, откако владите на одделните држави си ја вратија речиси целосната контрола .
Превид дека е на чело на институција од која веќе не зависи којзнае што, или како може Жан-Клод Јункер да предложи инспирација за европскиот проект?
Ако вети многу, ќе го обвинат дека се обидува “да ги скокне” владите. Ако вети малку, ќе го обвинат дека се “носи по течението”. Во општи црти говорот на Јункер служи единствено за уште пронаоѓање на тоталната институционална криза во Европската унија. Излегува дека всушност иднината на Унијата се кова единствено и само на самитите на евролидерите. Таква имаше во петокот во Братислава, но на неа не присуствуваше британскиот премиер Тереза Меј. Но, дури и отсуството на отцепниците од Британија не донесе мир и хармонија.
Бегалската криза и интеграцијата во еврозоната остануват како теми на кои разбирање нема. Немоќта беше дебело нагласено од најсилниот човек во ЕУ во изминатата деценија Ангела Меркел: “Унијата е во критична ситуација”.
Оптимистите тврдат дека е нормално да се има период на криза, но токму маките ќе даде поттик за решавање на акутни проблеми и давање почетокот на нови иницијативи, кои следната година да бележат 60-годишнината од потпишувањето на договорите од Рим (договорите дали почетокот на заедницата).
До денес слична перспектива не само што не изгледа оптимистички, таа е директно нереална. Со текот на времето тоа може и да се промени – за целта сепак е крајно време евролидерите да преземат итни и навистина конкретни мерки