За време на окупацијата на Мосул терористи на ИД прибегнувале до невидени жестоки мачења, на кои се жалат дури жените и децата, раскажува агенцијата Спутник, повикувајќи се на жителката на блокираниота град С.
Тортура преку “залак”
Како раскажува С., терористите ги нападнале малите деца без надзор и жестоко се мачеле. Таа тврди дека има и два случаи на киднапирани девојчиња под 10 години. Тие требало да изберат една казна: камшик или вадење(каснување) на месо. Родителите сакале каснување, бидејќи се претпоставува дека во најлош случај само забите ќе останат по телото на детето. Всушност “каснувањето” се случува со специјален металено уред клешти кој предизвикува длабоки болни рани кои водат до обилни и тешки крварења.
Под надзор
Борците имале строги барања за облека на жителите и казнувале секого кој не бил според нивната предвидена слика. Жените немаат право да носат друго, освен црна облека, дури чорапите и ранците не требаа да бидат различна боја. Дозволено им било да носат само еднакви ѓонови и шминката е строго забранета. Друг значаен елемент од облеката се ракавиците. терористите ги принудиле да ги прикриваат лицата на жените со два слоја ткаенина. Многу од нив тешко дишеле, но се обврзани да бидат облечени на овој начин.
С. раскажува дека за време на окупацијата имало специјални “набљудувачи” низ целиот град, кои внимателно го изучувале секој човек. Избегнување на средбите со нив е невозможно. Секогаш можеш да добиеш камшикуван или глобен за прекршок, и нема оправдување, од кое тероризмот да нема интерес.
Откако на пазарот во источен Мосул вооружени мажи запреле жена и ја тргнале прекривката од лицето таа била принудена да поднесе над 30 удари со камшик на улица. Соседите набљудувале тивко и не правеле ништо, бидејќи се плашеле за живот. Неколку часа подоцна, жената починала од повредите.
Набљудувачите на ИД не се само за жени. Тие сакаат од мажите да бидат брадосани и пушењето е строго забрането. Пушачите биле тепани со камшик, а некои од нив не успеале да ја преживеат казната. Терористите не толерираат никакви критики. За ова злосторство им биле зашиени устите.
Постојан страв
С. и семејството и се обиделе да го напуштат домот. Во првата година на окупацијата гледале телевизија и се допишувале преку интернет со пријателите. Кога градот бил освоен, тие веќе можелет само да читаат и децата не излегувале на улица, бидејќи физичкото здравје било во опасност.
Во такви околности е невозможно да станува збор за образованиет или здравство вели С., децата не се вакцинирале и имале малку лекари. Иако благодарение на медицинската помош во градот има многу преживеани, луѓето избегнувале посети кај лекари.