Реалноста да работиш во фабрика за облека за брендот на Иванка Трамп беше откриена од страна на вработените, кои рекоа дека добивале толку малку пари, дека не можеле да живеат со своите деца, биле предмет на заплашување, а жените добивале бонус, ако не си земале породилно додека се во циклус, пишува британскиот весник Guardian.
Новинар од весникот зборувал со десетици вработени во фабриката на модната марка во Субанг, Индонезија, и тие ги споделиле своите искуства дека добивале едни од најниските минимални плати во Азија, производствените цели биле невозможно високи, а останувањето на работа било компензирано спорадично.
Поплаките на вработените доаѓаат само една недела откако активисти, истражуваа злоупотреби во кинеска фабрика за производство на чевли на Иванка Трамп, кои исчезнаа додека беа во притвор.
Активистите изјавија дека откриле бројни злоупотреби во фабриката, вклучувајќи плати под законскиот минимум во Кина, раководители кои ги навредуваат вербално вработените, како и нарушувањата на правата на жените. Во индонезиската фабрика некои од поплаките се слични, иако плаќаат плати на вработените во Субанг се многу пониски.
Не ги сакаме политиките на Доналд Трамп
Алија е исклучително вредна на работата. Таа работи во фабриките откако завршила гимназија, иако по раѓањето на двете деца почнала да шие облека за брендови како Ivanka Trump во фабрика во Субанг, Западна Јава.
Откако создале семејство, таа и нејзиниот сопруг Ахмад секогаш работеле. Сепак двојката дури не може да си помисли да ги исчисти долговите. По неколку години на работа во фабриката PT Buma, Алија и Ахмад населуваат две соби во правлив пансион кои го плаќаат 30 долари месечно.
Ѕидовите се украсени со десетици слики на нивните деца, бидејќи двојката не може и да помисли да ги земе дома. Наместо тоа децата живеат со баба си, на неколку часа пат со мотоцикл, и гу гледаат своите родители само еден викенд во месецот, кога тие можат да си дозволат да платат бензинот.
Алија добива легалната минимална плата за својата работа во покраината – 2.3 милиони рупии, или околу 173 долари месечно. Легалниот минимум е меѓу најниските во Индонезија, како целина, и со 40% помал отколку во кинеските фабрики – друг извор на работна сила за марката на Иванка Трамп.
PT Buma, која е во сопственост на корејски компанија за облека, започнува да работи во Индонезија во 1999 година Таа е еден од снабдувачите на G-III Apparel Group, производителот на големо на познати модни брендови, вклучувајќи на брендот на Трамп.
Многу од вработените на компанијата знаат која е Иванка Трамп. Ахмад, кој работи во локалната текстилна индустрија и слично на сопругата и повеќето од работниците во фабриката PT Buma е практичар муслиман, вели: “Не ми се допаѓа политиката на Доналд Трамп”.
Кога Алија разбира за новата книга на Иванка Трамп за жените на работното место, избувнал во смеа. Нејзината идеја за рамнотежа помеѓу работата и приватниот живот е, ако може да ги гледа деца повеќе од еднаш во месецот.
Во моментов во Buma има 2759 работници, од кои само 200 членуваат во два синдикати. За мнозинството работници кои не членуваат во синдикати, нивната работа е премногу тешка. Околу три четвртини од нив се жени, од кои многу мајки како Алија, и даваат речиси сите свои приходи за своите деца, со кои не можат да си дозволат да живеат.
Таков е случајот на 23-годишната Сита. Таа требало да го напушти колеџот, кога нејзините родители се разболеле и почнала да работи во Buma минатата година. Таа изјави за Guardian дека нејзиниот договор наскоро ќе биде прекинат по седум месеци работа.
“Ова е еден од начините на компанијата да се справи со дополнителните трошоци”, вели Сита.
“Не можам да издржам повеќе. Секој ден работам прекувремено без да ме плаќаат, и пак добивам само 2.3 милиони рупии месечно. Планирам да се преселам од Субанг каде минималната плата е премногу ниска. Но се уште не знам каде да одам, немам никакви контакти “, додава таа.
Жените кои се постојани службенички во фабриката Buma добиваат некои отстапки – три месеци платено породилно отсуство (обично поделен меѓу шест недели бременост и шест недели по раѓањето), задолжителна федерална здравствено осигурување и месечен бонус од 10,50 долари, ако не си земат одмор за време на циклус.
Ситуацијата во фабрика Buma е типичен за други фабрики во Западна Јава, вели Андрико Отанг од синдикатите центар за правата во Индонезија. “Употребата на нереални производствени цели за оправдување на неплатените кои не работат на време е многу честа практика”, додава тој.
Според слика на графика, прикажана од работник на Guardian, производствените цели, раздробени на секој половина час помеѓу 7 ч. наутро и 16 часот. Попладне, се меѓу 58 и 92 облеки, додека вистинскиот број произведени облека е меѓу 27 и 40.
Седум работници велат дека биле подложени на вербални навреди, како ги нарекувале “животни, слабоумни мајмуни”. Отанг вели дека и тоа е вообичаена практика.
Отанг вели дека и тоа е вообичаена практика.
Освен тоа Buma има пракса да отпушта вработени токму пред Рамазан и да ги именува повторно еден месец подоцна, за да избегнат плаќање на “бонус верскиот празник”, раскажуваат голем број работници.
Според индонезиските закони сите вработени имаат право на празничен бонус според религијата , кој е еднаков на барем Неколкумесечнаа плата или повеќе, во зависност од позицијата. Во 2017 година 290 лица биле отпуштени пред Рамазан, вели Тото Сунарто, лидер на синдикатот SPSI во Субанг.
Индонезија има најголемата разлика во азиските земји помеѓу високи и ниски плати за неквалификувани вработени во текстилната индустрија, покажуваат податоците на Меѓународната организација на трудот. Ниту еден од работниците со кои Guardian разговарал, не добиле зголемување на платата според резултатите, иако некои од нив работеле во фабриката од седум години.
Во март Индонезија ги навлече критиките на Доналд Трамп поради неповолниот трговски биланс со САД. Претседателот го посочи вишокот од 13 милијарди долари на Индонезија минатата година и вети дека ќе ги казни “странските увозници ззмамници”.
За време на предизборната кампања на нејзиниот татко нето продажба на брендот на Иванка се зголемиа за близу 18 милиони долари во годината до 31 јануари 2017 година Но, во последните месеци редица стоковни куќи го повлекоа нејзиниот бренд, а некои од стоките и се продаваат под различна марка – Adrienne Vitadini.
Момчето Фадли, кој работи во складиштето на фабриката, ги гледа сите цени на облеката на марката, додека ги подготвуваат за извоз во САД. “Се разбира дека се гордеам дека произведуваме облека за познатиот бренд. Но, бидејќи гледам цена тагови, се прашувам не можат ли да ни плаќаат повеќе “, вели тој.