Во целата 1923 година медиумите во Русија бомбардираат со вести за здравствената состојба на Ленин, создавајќи нов мит за шефот кој храбро се бори со хендикепот – чита весници, се интересира за се од политиката и оди на лов.
Познато е дека Ленин преживува неколку мозочни удар – првиот го претвора 52-годишниот Владимир Илиќ Ленин во инвалид, а третиот го убива. Во Русија на виделина се појавија нови информации, според кои во последните месеци од неговиотт живот Ленин речиси не зборувал, не можел да чита, а „ловот“ прилично му бил прошетка низ шумата, но во инвалидска количка.
Веднаш по смртта на Ленин, научниците извршиле аутопсија за да ја утврдат причината за смртта. По внимателно испитување на мозокот било пронајдено – лидерот добил силно крвавење кое е резултат на последниот мозочен удар.
Во деновите на жалост на работниците им беше објавено: Најскапиот водач умрел, бидејќи не ги штедел силите и не знаел што е тоа одмор од работа. На кој било начин, печатот ја нагласувал Ленинова жртва.
Исто така, тоа било мит – всушност, Ленин навистина работел многу, но тој бил доволно внимателен за себе и за неговото здравје. Тој не пушел и не го злоупотребуваше алкохолот.
Веднаш по смртта на Ленин се појавува и верзијата дека тој бил отруен по наредба на Сталин, уште повеќе, не биле направени анализи кои би можеле да докажат постоењето на отров во крвта. Другите претпоставки беа поврзани со сифилисот со кој живеел Ленин.
Во тоа време лековите за оваа болест биле примитивни и опасни, а венерични болести понекогаш всушност би можеле да предизвикаат мозочен удар. Но, симптомите на водачот и резултатите од аутопсијата целосно ја негираат оваа теорија.
Во првиот јавен билтен, објавен по аутопсијата, има само краток извештај за причините за смртта. Но, подоцна, „официјалните резултати од аутопсијата“ се појавија со бројни детали.
Освен детален опис на мозокот се додадени и резултатите од истражувањето на кожата до најмалите детали, се опишува и срцето, неговиот точен размер, состојбата на желудникот, бубрезите и другите органи.
Британскиот новинар, шеф за московското подрачје за Њујорк Тајмс, Волтер Дурант си дозволуваа во тоа време да даде сличен детален опис на неговото тело за да не се мачи народот на Русија, наспроти – умрениот Ленин бил предмет на таков интерес така што „публиката сакала да научи се за него“.
Сепак постојат сведоштва дека онаа не партиската московска интелигенција, која била потресена од сличниот детален извештај по обдукцијата и која во него видела карактеристичен за болшевички материјалистички пристап кон човековата природа. Некои во деталниот извештај гледаат уште една причина – лекарите кои не успеале да го спасат својот познат пациент одлучиле да се осигурат од обвиненијата.