Бунтот на познати актерки против сексуалните напади го потресеа Холивуд и прогрмеа низ целиот свет. Во Русија, тие едноставно не предизвикаа реакција, а потоа се смееја. Некој друг морал го имаат луѓето таму, коментира Виктор Ерофеев во Дојче веле.
Во Русија реагираа речиси целосно негативно на овој бунт, кој во западниот свет предизвика бран оставки на продуценти и политичари.
На ист начин, Русија реагира и на легализацијата на браковите од ист пол. Но ако овие бракови се перцепираат како белег за моралната деградација на Западот, скандалот околу сексуалните напади во Русија предизвика саркастична насмевка: Зарем е можно да се живее без напади?
Негативната реакција на кампањата #MeToo која на виделина извади масовен карактер на сексуалните напади, ја обедини Русија и сите оние кои никогаш не биле на исти позиции – поклоници на Путин и опозиционери, конзервативци и радикали, комунисти и капиталисти, бизнисмени и слуги, познати руски актерки и “обични луѓе”.
Сите од нив прво ги креваа рамењатаа за да ја изразат својата збунетост, потоа се смееја. Некои новинарите почнаа да објаснуваат дека станувало збор за американски актерки кои од почетокот го користеле сексуалниот шарм како отскочна штица која ги издигна до врвот на славата, а сега само сакаат да си приредат добар ПР.
Публицистите, склони кон филозофски размислувања, зедоа да зборуваат дека ова е елемент поврзан со човечкото размножување.
На крајот јавното мислење во Русија стигна до заклучок дека актерките во принцип сакаат да спијат со режисерите, исто како и секретарките – со своите претпоставени, бидејќи тоа ги крева во нивните очи, а и затоа светот така бил така одржан.
Дали го имаме истото разбирање за хуманизмот и моралот? Црните фустани на актерките од Холивуд, со кои тие ја изразија солидарноста со жртвите на сексуалните напади предизвикаа во Русија главно иронично реакции, како и секакви шеги.
И ова покажува дека ние во Русија заостануваме зад западната визија за современата моралност. Уште повеќе, нашите патишта се јасно одвоени кога поминувавме на раскрсницата во поинаква насока.
Можеби на некој слична крстосница во повоените години, Западот ги прифатил принципите на хуманизмот, кога потресен од нацистичките злосторства поведе борба со човечката агресивност. Оваа борба, се разбира, не даде веднаш резултати, но постепено ги зацврсти идеите на пацифизмот, на толеранцијата кон различното и различните, а со тоа и на идеите за политичка коректност.
На овој пат некои грешки беа направени – на пример, обиди да се цензурираат книги од минатото. Во Канада сум видел дури обиди за да се забрани прикажување на голи мали ангелите и разни други апсурди. Но, идејата за борба против агресијата е несомнено важна. Дури и феминистичкото движење, кое исто така не е особено популарно во Русија, во многу односи наиде како реакција на агресивноста.
Тековниот холивудски скандал е нова фаза во борбата на човекот против сопствената агресија. Најновата историја на западниот свет претставува всушност пример за успешно ограничување на агресивните инстинкти за сметка на појавите на емпатија, љубов и толеранција.
Култот кон грубата сила во руското општество сепак и до денес се крева за да се претстави култот на мачизмот, кој останува позитивен идеал. Овој мачизам се користи дури и за промотивни цели и за прославување на Путин, кого го прикажуваат како полуги јава коњ, пилотира авион или храбро се спушта на морското дно.
Идеалот за мажот-ловец, колекционер на интимни победи, кој е искусен љубовник и лекомислен женомразец, има постојано место во главите на Русите. Тоа излезе во ситуација на пожелни сексуални објекти, а многу руски жени со задоволство ги одржуваат овие претстави, за да ја утврдат својата положба во жестокоста и дури во безмилосниот свет на сиромаштијата и скршените морални вредности.
Милиони руски жени страдале и страдаат од сексуално насилство, но јавната свест преферира да објавува сексуалното насилство за карактеристика на човечката природа. Дали е можно да се живее без штета? – Изненадени се прашуваат во Русија, а луѓето на Запад намсто тоа преферираат излез од оваа ситуација.
Се разбира, тајните на еротскиот живот остануваат неразјаснети и до денес, а соништата на сексолозите-хуманисти за здрав секс и досега цеслосно не се реализирале. Бидејќи е навистина тешко да се поднесе поредок во вљубеноста, да се избрише од лицето на земјата похотливостта, а страстите и нагоните да бидат воспитани. А што ако е потребно?
Сепак, сомнително е дека треба да се соочиме со насилството. Ова е исто така суштината на тековната холивудска буна. Со ова е разбирливо за мене. Што се однесува до храброста за употебата на бруталната сила – крајно е време да се подели.