До пред една недела пријателството меѓу рускиот претседател Владимир Путин и неговиот турски колега Реџеп Тајип Ердоган се означуваше како стратешко со големи енергетски и економски проекти.
Соборувањето на авионот сепак го детонираше тоа “стратешко партнерство” и двете држави се во вистинска политичка и медиумска војна. Пред една година пријателството меѓу Русија и Србија ги достигна своите врвови со воената парада во Белград, на кој лично присуствуваше самиот Владимир Путин. Часови по завршувањето на посетата сепак почнаа да се појавуваат првите пукнатини во оваа “дружба”.
Жириновски: Одмаздата за Су-24 треба да е со нуклеарен удар врз Истанбул и тој да исчезне, збришан од гигантско цунами!
До неодамна односи меѓу режимот на Мило Ѓукановиќ во Црна Гора и Русија се посочуваше како добар пример и за другите балкански држави, кои бараат баланс меѓу големите сили. Ова веќе не е така и двете држави од пред 1 месец па наваму се во “ладни односи”. “Десната” влада на Никола Груевски во последните месеци постојано добива отворена поддршка од властите во Москва при секој последователен политички скандал.
Тоа не е пречка за Груевски да бара спас на друго место. Претседателот на Република Српска Милорад Додик ги смета врските со Москва за поважни од оние со централната власт во Сараево. Шамарите против Додик стануваат бучни и поболни од оние на Белград. Во ритамот сакавме да го пропуштиме екстремистичка министер за одбрана на Грција Панос Каменос, кој директно излегува од средниот век по див национализам и неодамна посочуваше за “руската карта” во Атина.
6-те примери се доволни за да се направи релативно веродостоени заклучок за пристап,за трајноста и природата на руските партнери на Балканот.
Првиот – Ердоган отворено го отстранува секуларниот карактер на Турција создаден од Ататурк и стана идеолог на современите форми на исламизацијата на едно општество.
Вториот – Александар Вучиќ е директен учесник во една од најпознатата злобна националистичката хистерија по Втората светска војна во Европа која доведе до етничко чистење и убиство на десетици илјади луѓе.
Третиот – Мило Ѓукановиќ и создадениот од него режим е класичен пример за тотално мафијазирање на општество.
Четвртиот – Никола Груевски е автор на најновата денационализација на Македонија во името на власта и корупцијата.
Петтиот – Милорад Додик се смета за обичен уличен шмекер кој достигнал до врвовите на власта.
Шестиот – Панос Каменос, типично по византиски премина во “другиот камп” … за часови.
За бугарските партнери нема да зборуваме, бидејќи дури спомнувањето на нивните имиња е понижувачки за мониторот или хартијата на која се испишуваат имињата . Тука доаѓа до единствениот логично прашање: Зошто Русија користи слични партнери на Балканот и зошто ги повторува старите грешки – Тито, Енвер Хоџа, Кенан Еврен, итн. При секое логично прашање одговорот е секогаш лесен. Непознавањето на историјата и обложување на криминалци во политиката секогаш имаат фатален крај. Независно од тоа каква сила сте и какви цели бркате!