Јас не се криев во „подземни земуници„ или манастири … Јас само изнајмував станови, а храната ја купуваав во продавниците во текот на ноќта … Бев многу тивок до убиството на Ѓинѓиќ, а потоа се покажа дека становите стануваа сомнителни и затоа почнав да излегував, вели Радован Караџиж во својот исказ за неговото лишување од слобода, кое екслузивно го пренесува српски информер. Ова е втор дел, кој ја открива правата вистина за настаните од 2008 година.

Радован Караџиќ е првиот претседател на Република Српска, кој на 24 март во Хаг осуден на 40 години затвор. Тој вели дека се криел во Србија, а неколку пати успеал да го избегне апсењето. Секоја од овие акции тогаш, вели Караџиќ, во медиумите лажно беше прикажувана, како полициска или воена вежба!

Караџиќ за своето повеќе годишно скривање зборувал на сослушувањето на 25 и 28 јули 2008 година, веднаш по неговото апсење, а записот оригинално го објавува срспки информер. Ов Е  вториот дел од сведоштвото за трансфер на Радован Караџиќ,  и ви го пренесуваме  во целост:

Во времето кога бев уапсен,  кај себе имав и лаптоп, кој се наоѓаше во посебна торба. Лаптопот јас секогаш го носев со себе. Во торбата имаше и “Olimpus” Дигитален диктафон со кабел за поврзување со компјутер, едно “евангелие”, диптих икона на Пресвета Богородица и Христос. На хард дискот од лаптопот се наоѓаше комплетната моја одбрана што требаше да ја претставам пред Хашкиот трибунал.

Исто така, покрај лаптоп, имав и педесет флопи дискови на кои остатокот од одбраната. Тука се и сите мојот говор дадов, интервјуа, Toholji “Црна книга” и други материјали кои се однесуваат на одбраната пред советот на Хашкиот трибунал.

Без  лаптопи и материјали земени од мене, јас не може да даде квалитет одбрана пред Хашкиот трибунал и за мене во овој момент тоа е потребно да ми се врати.

Јас секогаш се подготвував за одбраната, кога ја видов првата сериозна акција на апсење, сфаќајќи дека договорот со Америка е изигран. Покрај торбата имав и несесер во кој имаше тоалетен прибор, облека  и додатоци (панталони и шкапа). Овие работи ми се одзедмени веднаш по притворот и не сум ги видел досега.

Знам дека овие работи се кај нив, бидејќи кога бев надвор од торбата каде што беше лаптоп беше и книгата “Реики” на Давид Венесела. Таа ми ја врати човекот кој ме чуваше во предниот дел на собата во која бев затворен.

Пристигнување пред судија

Во понеделник 21 Јули, 2008 година по 22 часота, младите лица кои ме чуваа ми рекоа да се подготвам оти одам на разговор. До тогаш, тие три дена, јас не бев физички или психички малтретиран.
Сепак, светлината во собата беше нехумана, не можев да читам, и јас имав болки во очите. Инаку, сите тие луѓе со кои контактирав беа многу пријателски и беа загрижени што не јадев.

Значи, по 22 часа, во понеделникот, кога ми кажаа дека е дојдено време за сослушување, ми рекоа да се подготвеам, а потоа тие ме одведоа и повторно се соочував со истата ситуација, шапка на главата низ кујната во возилото кое стоеше во близина.

Седнав во автомобил и тие беа до мене од двете страни. Автомобилот прво мораше да се спушти надолу по кратката патека, а потоа имав впечаток дека ја минавме Топчидесрка ѕвезда или плоштад на “Драгиша Mишовиќ” затоа што можев низ дупките на шапката да се ориентирам.

Пред да одам на сослушување не ми ги вратија од документите.

После тоа дојдов на објектот за притвор. Со автомобил, влеговме во покриена простор, од кои, неколку чекори се до вратата. Па, излегов од автомобилот, се качив на неколку скали, влегов во собата и отидов во некој долг ходник.

На левата страна, низ шапката, видов решетки и сфатив дека тоа беше затвор. Слушнав вратата се отвора, ме одведоа во една просторија.
Ова беше светла соба со компјутер, маса, стол, а по кратко време се појави некој службеник кој мафташе со мојата лажна лична карта во раката и ме праша кој сум и кое е моето име. Јас одговорив: “Се е јасно.”

Овој човек беше во униформа, како и секој друг во зградата. Униформите имаа сина боја. Старешината имаше кратка коса и беше љубезен. Комисијата потоа ми кажа дека моите работи и ги однеле во записник. Тоа се работи од оние пластични кеси. Торба за лаптоп, лаптоп и други предмети од кеси дури и ми ги покажаа. Јас тогаш го потпишав записникот.Во записникот лаптопот не се споменуваше.

Тие ми кажаа дека ќе се сретнам со судијата и се ќе биде во законската процедура. Околу 00:45 конечно од притворот ме однесоа во канцеларијата на судијата Милан Дилпариќ.

Излегувањето од илегала

Пропуштив да кажам дека отисоци од моите прсти не земаа се до сослушувањето од страна на истражниот судија и до доставувањето на решението на истражниот судија. Значи, во овие три дена на било кој начин тие не се обидуваа да го утврдат мојоти идентитет. Тие не го земаа отпечатоци, фотографии, немаа ДНК примерок.

Кога заменик-обвинител ме праша колку долго живеам во Белград одговорив дека не можам да одговорам колку во континуитет но се до смртта на Зоран Ѓинѓиќ, бев во илегала. По смртта на Зоран Ѓинѓиќ, јас повеќе не може да се сокривам.

На прашањто дали јас менував живеалиштето одговорот беше “да”, јас често го менувам местото на живеење. Јас изнајмував станови во различни делови на градот. Станови наоѓав сам без никаква помош, преку реклами или агенции, со лажни документи. Мојот млад внук, Драган Караџиќ беше непотребна жртва, но вистината е оваа: тој беше во контакт со мене преку SMS пораки и знаеше каде сум, понекогаш привремено, а понекогаш и прецизно. Ние ја чекавме Новата Година пред Законот за соработка со Хашкиот трибунал.

Тој не ми носеше храна, бидејќи тој постојано беше следени, но нема потреба, бидејќи и за време на илегалниот престој се хранев во една од продавниците кои работеа во текот на ноќта.

За време на престојот во Белград патував сам, затоа што тоа е најсигурно. Немав некој помош во наоѓање на станови, бидејќи тоа ќе ме загрозуваше. на ниту еден пријател во Србија, не сум слушнал дека бев во Белград, а со новите го криев идентитетот, така што никој од старите пријатели не знаеја.

Бев многу тивок и повлечен по убиството на Ѓинfиќ, а јас само ќе отидов надвор до продавница . Потоа становите каде што никој не живееше станаа сомнителни, па почнав да излегуваме и да им се покажувам на соседите. Јавно се покажав дека тоа не беше сомнително. Причината да се излезе во јавноста е да ги смират сомневањата на станот каде што никој не живееше.

Тој не сакал скривници

Обвинителот ме праша дали некогаш сум бил во манастирот Острог, или во било кој друг манастир.

Јас се криев од семејство, роднини, пријатели, семејства, манастири и сите други за да не им наштетам. Во црквите, јас бевв само за време на литургијата, но не сум се сретнал со било кој друг свештеник.
Побарано беше од страна на обвинителот дали сум бил на Романија.
– Бев на Романија и други планини. Кога станува збор за Романија, на неа останав се додека имав официјална заштита и безбедност, а тоа беше се до 1997 година, кога се повлекоа МУП функционерите кои беа во моја придружба за безбедност.

Во планините јас отсекогаш сум бил  под небото, а потоа во една колиба, никогаш под земјата или во катакомбите кои ќе се споменат. Кога го усвоиа законот за соработка со Хашкиот трибунал, јас ги отпуштив сите телохранители и никој од нив не мораше тоа да го направи за мене.

Кога обвинителот ќе праша дали знам еден човек со прекар Мргуд – Не знаев за лицето.

Кога обвинителот ме праша дали цело време се гледав со Ратко Младиќ – од 1996 година, кога Билјана Плавшиќ стана в.д. Претседателот на Република Српспа реков  дека не сум го видел Младиќ или било кој од армијата.

Побарано беше од страна на обвинителот дали сум се гледал со Жарко Гавриловиќ – Никогаш не сум видел со Жарко Гавриловиќ,. Ми се чини дека тој беше претседател на партија Свети Сава и во тоа време го видов на состанок, но никогаш по 1995 година.
Америка го предаде

Во 1997 или 1998 година на Пале појавија луѓе кои се претставуваа како истражувачи на Меѓународниот суд.
Имајќи го во предвид нашиот правен систем, мислев дека тоа беа истражни судии и беше согласно со сите правни норми и со мојата работа и се ставив на располагање. И навистина во Владата имаше целосно внимание, добива увид во се што сакав да знам, и документирано, добив се што сакав и се разговараше за секој со кого тие го сакаа.

Танјуг

Според моите сознанија, тие однесоа повеќе од 300 документи, оригинални наредби за да се утврди како тие се донесени и преку протокол, ленти и други документи. Во тоа време јас мислев и се подготвував за доброволно предавање на тој суд, вклучително и на фер судење. Се испостави дека тоа е измама.

Тие немаа истражни судии, а туку беа истражители на Трибуналот, на обвинителството. Мислам дека тие правеа сериозни процедурални грешки и неприфатлива постапкиа. Тоа, беше факт, тие селективно избираа материјали кои им беа во корист. Тоа, ме убедуваа дека не треба да се оди пред тој суд. Беа подготвени да не земаат ослободувачки докази.

Точно е дека имаше договор со САД, кој Холбрук во име на Америка го постигна со моите соработници ополномоштени кои преговара за моето име, како и претставници на Република Српска. Дури и Холбрук рече дека имал повеќе од успех, бидејќи по Дејтон требало да се откажам од јавна функција, а тоа го постигна,  и да се откажам од функција во партијата, која не беше јавна.

Според договорот, Америка беше гаранција дека нема да биде укината Српската демократска партија и дека таа ќе им дозвола да излезе на избори и, за мене Хаг веќе не постои, иако некое време ќе остане острата реторика против мене. Го прашав дали истото важи и за генерал Младиќ, но јас не знам дали тоа нешто Милошевиќ во тоа време го постигна, бидејќи не можев да зборувам во име на генерал Младиќ.

(ФОТО) Еве како ме уапсија: Сведоштво на Радован Караџиќ, коe се криеше осум години (прв дел)!

Бидејќи ми претставивте наводите дека имало “Филмско извршување на д-р Дабиќ”, кој беше објавено во дневниот весник “Прес”, на овој ден, 28 јули 2008, укажувам дека било која од информациите во оваа статија се однесуваат на наводните активности на субјекти од БИА кон мене како д-р Дабиќ, времето на задржување, а не пред тоа, под маската на моите пациенти не е точно. Јас не знам дали беа уапсен од страна на БИА или VBA.
Тоа е се што имам да кажам.