Да признаеаме: не сме од луѓето кои мислат дека Бојко Борисов е најголемото зло во бугарската политика. Тој има барем две неспорни квалитети (настрана од медиумскиот талент). Првото е дека по општи линии избира добри министри. Ако се исклучат некои недоразбирања во културата или наметнати по коалициска линија, министрите му се добри. Второ е дека е добар политички оператор. Тоа е задолжителен квалитет ако немаш подмачкување – мнозинство во парламентот и треба да се договора поддршка.
Бојко Борисов не успеа на претседателските избори и со неуспехот отвори место за популизам и хаос во далеку поголем степен, од она што го нуди.
Не ги разбира сопствените успеси
Главната грешка на Бојко Борисов е дека не ги разбира своите успеси. Тој смета дека патиштата, санацијата на згради и спортски центри се успеси. Не, не се. Овие градби, со исклучок на непотребните спортски сали и стадиони, се само дел од она што Владата треба да прави.
Не е успех тоа што си на работа во 9 часот наутро и си одиш оттаму во 5 дека и во 6 или во 7 часот попладне. Неговиот успех е дека не тој, а министрите му ја вршат работата. Но тој не ги остава да зборуваат. Тој сече ленти, тој зборува за гасни проекти, тој открива пречистителни станици и фабрики за отпад, тој ја поведе и рутинската меѓународна политика на Бугарија. Конечно тој зеде дека се појави на воздух заедно со кандидатот на ГЕРБ за претседател. Тој, сеедно и Алекс Фергусон да излезе на теренот ќе ја шутне топката, бидејќи Вејн Руни нешто криви.
Тоа е однесување на човек, кој гради авторитарен режим, но Бојко Борисов, за разлика од луѓето како Ердоган, Путин или дури Орбан, нема ресурс за сличен режим. Неговите обиди да им се наметне можат само да го лизнат и дури да го срушат. Треба да си знае народот и барем новата политичка историја малку подобро. Бугарскиот гласач си гласа против системот. Ако се сврзеш или се претвораш во “системот”, преземаш сериозен ризик да избирачки се против тебе. Она што сега се случува во САД со Трамп или Велика Британија со Брекзит,
одамна тоа е принцип на изборно однесување.
Се лизна на сказната за русофилите
Втората е дека се фати на страна на тврдењето дека русофилите ја заземат земјата. Како искусен опортунист, тој одлучи дека ќе треба да се усогласи со овој тренд. А тоа беше евтин хибриден трик, кој имаше за цел да го отстрани Росен Плевнелиев од изборите и да лансира слаба кандидатура, која изгледа ем така, ем случај. А слабите не заработија.
Бојко Борисов не ја заштити позицијата на својата влада и на Европската унија за Русија, не зазеде и некоја друга јасна позиција. Тврдењето за санкциите што ги поддржуваме, бидејќи не тераат да ги поддржуваме, велат две работи. Прво: слаб сум. Второ, онака не знам што точно мислам за ова прашање. Овој збунет поглед им беше предаден на гласачите и во изборот на кандидатот за претседател.
ГЕРБ вели: немаме став за Русија, а и да имаме, тоа не е важно, сакаме сè да е во ред, но ништо не зависи од нас, другите се виновни за сè и крева кадидат за претседател, кој го оцелотворува оваа нејаснотија во однос на Русија .
(А тоа дека ништо не зависи од Бугарија и некој не ни наметнува позиции е исклучително преувеличено гледиште, поткрепено со глупави митови за американскиот диктат и апсурдно тврдење дека Европската комисија може да ни наметне политички позиции за што и да било.)
Не стои зад својот избор
Трето е дека немаше храброст да инсистира зРосен Плевнелиев да се бори за втор мандат. На овој начин, тој рече дека ГЕРБ не стои зад својот прв претседател и подлегне на лизгави убедувања за русофилите (види втора грешка) и на анкетите.
Да не застанеш зад својот претседател и да не го поддржува за втор мандат е израз на исклучителна слабост. Да не се обидеш да искористиш поради исклучителната популарност во странство, не е само однесување кое ќе доведе до разочарување од страна на своите, но и до се запостави мислењето на странците.
Накратко, Борисов покажа дека ако не си стратег, нема како да си добар тактичар. Дали ќе успее да се опорави од слабоста и грешките, не знаеме. Најверојатно ќе западне во хистерија. Ова нема да му помогне. Ќе започне да тргува. Тоа го умее. Може да изтргува во вториот круг, но кој знае по која цена!
Во исто време, реформаторите се уште расфрлани, поплаки и неорганизирани. Засега заработува најмногу жолтиот таблоид популизам, кој може да ја стави Бугарија во реално шоу што го гледаат само учесниците. Никој друг нема да најде за интересно да се вклучи на нашиот канал.
Тоа е за политичкиот избор. Добро е што Бугарија далеку не се исцрпува со него.