На 29 декември 1916 година претставници на аристократијата во Русија, на чело со кнез Феликс Јусупов, го егзекутираат рускиот монах Григориј Распучин. Околностите околу убиството се мистериозни.
Некои верувале дека Распутин бил физички и духовен исцелител. Меѓутоа, преку огромната интрига, тој има огромно политичко и верско влијание. Тоа доаѓа од болеста на престолонаследникот Алексеј Николаевич, кој страда од хемофилија.
Откако лекарите не успеваат да му помогнат на принцот, Распучин се моли за престолонаследникот и станува чудо – успеал да му помогне на Алексеј. Во секоја криза на здравјето на принцот, монахот добива се повеќе и повеќе влијание во рускиот двор. Но, аристократијата во Санкт Петербург не го одобрува тоа.
Кога Цар Николај II оди на фронтот, влијанието на Распутин врз кралицата Александра веќе е големо. Тој станува нејзин старател и советник. На 29 декември 1916 година Распучин е поканет од кнез Феликс Јусупов да посети го дворецот, кој се наоѓа на каналот Мојка каде монахот е отруен со цинкалиј.
Кога виделе дека отровот не дејствува, убијците го убиле неколку пати, по што тој паднал. Џинот одеднаш станал и дури се обидел да избега. Но неговите џелати го фатиле. Распутин повторно беше застрелан, овојпат и во главата. Неговите убијци го врзале и го фрлиле во реката во студената вода. Откако било извадено неговото мртво тело, аутопсијата покажала дека тој всушност умрел од водата во белите дробови, т.е. монахот починал само по неговото давење.