Во текот на “жестоката ” борба за тоа кој ќе стане сопственик на “Дондуков”2(претседателка резиденција) слушнавме ред шупливи фрази и ветувања. Тоа е така затоа што политичкиот елита живееме во идно време. Односно тоа е така за да заборавиме на сегашноста. И минатото.
Но пред првиот круг на претседателските избори беше задушница. Тогаш отидовме со сопругата на Бојнските гробишта. И видовме … Гробот на првиот директно избран од народот претседател на Бугарија Жељу Желев си стоеше така, како што бил и во почетокот на февруари 2015 година
Немаше ниту рамка од цемент, ниту спомен плоча, си стои истиот дрвен крст од пред речиси две години . На истото место е погребана и неговата ќерка Јорданка која се самоуби во 1993 година И нејзината спомен плоча ја нема …
Да се вратиме на сегашноста. Министерскиот совет минатата година го прогласи 1 февруари за ден на жалост по повод смртта на претседателот Желев. Беше формирана владина комисија, предводена од вицепремиерот Румјана Бчварова која организира погребот на д-р Желев. Членовите на комисијата беа претседателите Петар Стојанов и Георги Прванов, како и Екатерина Захариева – тогаш шеф на кабинетот на Росен Плевнелиев (денес е министер за правда). И кога таква “висока” комисија беше задолжена за организирање на погребот на претседателот Желев, се прашуваме дали нејзините одговорни членови од веќе речиси две години отишле да запалат една свеќа на неговиот гроб?
Да, по словото на овој правилник, оваа комисија е одговорна за стореното до погребот. А потоа?
А и што значи “да се организира погребот” на државна глава? Зошто додека претседателот е жив, бива згрижен по сите правила и норми, а кога ќе се пренесе во задгробниот живот никој не го есапи? Зошто поранешниот веќе претседател има право на различни статисти додека е жив, а потоа односите со него завршуваат и “државните мажи” воопшто го забораваат?
Се прашуваме и друго – зошто државата го заборави својот прв претседател? Пред речиси две години на заминувањето претседател Росен Плевнелиев напиша во писмо до блиските на д-р Желев: “Со својот живот и со своето дело д-р Жељу Желев го постави правецот кој го продолжуваме да го следиме и денес – на земја и народ кои одат се повеќе самоуверено по единствениот можен пат на Бугарите – за изградба на демократија од европски тип, за човекови права и слободи. Ќе се сеќаваме на д-р Желев со неукротивоста и борбениот дух во заштита на вредностите на демократијата и хуманизмот. Првиот демократски избран претседател на Бугарија е симбол на мировната транзиција, на толеранцијата и на потрагата на национална согласност, за да ја имаме сите ние, како бугари и Европејци своето достојно иднина “… и толку.
Дека на овие двајцата “татковци” на нацијата, каде што се гледаат сега “со љубов” во прозорците на “Дондуков” 1 и 2, им поминало лли низ глава некогаш низ умот да се грижат за последниот дом на Жељу?
Изгледа дека не. Зошто?
Одговорот може да го дадат прво тие, може и да се распрашува за мислење до шефот на комисијата Румјана Бчварова. Па, ако тие сега се зафатени со “иднината на народот”, да се прашуваат сами и да си одговориме како државата треба да се однесува со оние кои се нејзини дале многу, а не земале ништо од неа. Да не зборуваме за тоа да им биде укажана почит, макар и да се веќе во задгробниот живот.
…………….
Пламен Јотински, главен уредник на Агенција БГНЕС.