Убавината секогаш била релативен концепт. Идеалот се менувала низ вековите, но дури и во ист историски период перцепцијата на убавината останува премногу субјективно и се разликува кај различни народи.
Во Антички Египет пример идеалот за убавина на жената е убаво лице и витка фигура. Египќаните обрнувале посебно внимание на облеката, фризурата и додатоци. 
Во Античка Грција идеалот за убавина е побожен. Древните Грци се поклонувале пред совршенството, тие ги проценуваат пропорциите на одделни делови од телото математички и обожување на убавината и идеалните кореспонденции.
Во Антички Рим симбол на убавината е Венера – божицата на љубовта. Римлјанките исто придаваат големо значење на хигиената и одат на бањи во вода ароматизирани обично со лаванда или када со црвено вино, а во ерата на ренесансата каноните за убавина стануваат бледо лице, убава уста со црвени усни, белите заби и долгите свилена коса на бранови.
Разбирањата за убавината сепак се особено интересни за споредба во XX и XXI .
20 век се карактеризира со “ослободувањето” на жената. Репер за убавина стануваат Мерилин Монро, Џина Лолобриџида, Бриџит Бардо, Елизабет Тејлор, Одри Хепберн и Софија Лорен. Училници, стилски жени со карактер, манир и однесување, проследено со милиони.
За 21 вeк пак иако сите да се категорични дека современата жена е убава, ако зрачи здравје, сила, женственост и ум истовремено задржувајќи ја својата индивидуалност, многу дами како да намерно се стремат кон обединување на мерките 90-60-90, иста големина на градите, подеднакво големи усни, подеднакво долги и густи коси, а жени како Памела Андерсон која се уште е репер за визија.
Најновиот репер за убавина паккој допрва влегува – имено нежност, невиност во комбинација со сексапил и фаталност – е токму ктаа Џиџи Адид.